บทที่ 47

1384 Words

"ว้าวว" ชุดที่คนึงหาเลือกและลองสวมใส่ มันทำให้เพื่อนรักอย่างอัญญารัตน์ถึงกับตกตะลึง "ฉันก็รู้แหละว่าเธอสวย แต่ไม่คิดว่าเธอจะสวยได้ขนาดนี้" "เดี๋ยวฉันก็ตัวลอยหรอก ชมอยู่ได้" ติ๊ก~ เสียงข้อความดังขึ้นที่เครื่อง ชายหนุ่มซึ่งกำลังนั่งทานข้าวเย็นกับลูกค้าก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดู มันคือยอดเงินที่ถูกรูดออกไป ถ้าเป็นคนไม่มีฐานะหน่อยคงจะแทบหมดตัว แต่เขาก็แค่ดูเท่านั้นแล้วเก็บมันกลับคืนไว้ที่เดิม ตัดกลับมาที่คู่เดิม..บนรถ "แล้วเธอจะซื้อให้ฉันด้วยทำไมเนี่ย" คนึงหาไม่ได้ซื้อมาเฉพาะของตัวเอง แต่ยังจัดให้กับอัญญารัตน์จนครบเซ็ตด้วย "เผื่อวันไหนเธออยากจะออกงานบ้างไง" "ให้ฉันไปกับเธอไหมล่ะ" "ไม่ต้องหรอกฉันไปเองได้" เพราะงานนี้ไม่อยากจะให้เพื่อนเดือดร้อนไปด้วย เธอคิดว่าคงจะไม่ได้เดินออกมาอย่างนางพญาแน่ ทั้งสองกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่ารถของเขาจอดอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว "ไปไหนกันมา" คนที่ถามก็คื

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD