“อะไรนะ!”
ดวงตาของเธอยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก
“อย่างที่บอก ผมเป็น”
มาลินีสูดลมหายใจ เธอพยายามตั้งสติให้ได้
“ฉันต้องหูเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ คุณเพิ่งจะบอกว่าคุณคือเด็กชายคนนั้นเหรอ”
เขาเงียบไปนิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใส ตามสไตล์คนอารมณ์ดี เขาขยับเท้าจะเข้าใกล้เธอ แต่เธอกลับถอยหลังห่างไป หากไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เธอกำลังโกรธมากกว่า
“ทำไม นี่ผมไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะ ทำไมต้องทำหน้าตาอย่างนั้นด้วย”
หญิงสาวหันมองรอบๆห้อง ตอนนี้เธอรู้สึกไม่ไว้วางใจอะไรทั้งนั้น
“ผมไม่น่าบอกคุณเลย”
“คุณควรจะบอกฉัน” เธอพรวดออกไป ดวงตายังคงจ้องมองแบบไม่เป็นมิตร มีแววยุ่งยากใจผสมอยู่ “บอกให้ฉันรู้ว่าฉันเพิ่งนอนกับคนที่...”
“วิเศษที่สุด แข็งแรงล่ำสัน”
เขากระดกคิ้ว ทำหน้าเจ้าเล่ห์ สีหน้าของหญิงสาวยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก ตอนนี้เธอปวดหัวตุบๆ ขมับเต้นเร่าๆเลยทีเดียว เห็นอาการของเธอแล้ว ชายหนุ่มก็หน้าเศร้า ดวงตาซ่อนความกังวล
