ทิชาเดินเข้ามาภายในโกดังไม้ที่มีกลิ่นอับชื้นอย่างหวาดระแวง สายตาเธอกลอกล่อกแล่กไปรอบข้างพลางรูดซิปเสื้อแขนยาวสีดำอย่างมิดชิด ด้านบนมีหมวกสีดำสวมใส่ไว้อยู่ แถมยังมีแมสก์ปิดบังใบหน้าไว้อีกด้วย
เมื่อมาถึงด้านในเธอก็รีบตรงไปยังกล่องที่วางไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ก้มลงไปเห็นกระเป๋าเงินก็รีบหยิบออกมาเปิดดูคร่าว ๆ พบว่าเป็นเงินยี่สิบล้าน ไม่น่าขาดหรือเกิน ทว่าจังหวะที่กำลังออกไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ มาวินก็เข้ามายืนขวางไม่ให้เธอออกไปนอกประตู
“ไอ้มาวิน”
ทิชากระชับกอดกระเป๋าเงินไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายอย่างหวาดกลัว
“ไงคนสวย ได้กอดเงินเยอะขนาดนี้ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
เขาทักทายเธอพร้อมกับก้าวขามาชิดจนทิชาต้องถอยหลังกรูด
“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นทุกอย่างจบเห่แน่”
เธอขู่ออกมาเหมือนลูกแมวสีดำขนฟู แต่ท่าทางของเธอไม่ได้ดูน่าเกรงขามขนาดนั้น จึงทำให้ผู้ถูกขู่หัวเราะออกมาเสียงดัง
“เธอนี่มันน่าสนุก
