ถึงเวลาอาหารเย็น ทุกคนต่างมาร่วมกินข้าวกันอย่างพร้อมเพรียง ส่วนมากคือเมนูที่เป็นอาหารทะเล จะมีก็แต่ผัดกะเพราตับหนึ่งจานที่โผล่มาจากไหนไม่รู้
“เราสั่งผัดกะเพราตับด้วยเหรอ”
แม่ของฟาโรห์ชะเง้อหน้าถาม ก่อนฟาโรห์จะยิ้มเขินออกมา
“ผมทำเองแหละ ทิชาเขาชอบน่ะ”
“อ๋ออ”
ทุกคนร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน
“คุณทำเองเลยเหรอ? ไหนบอกไม่ชอบกลิ่นตับไง”
เขาบอกว่ามันคาว ต่อให้ปรุงมาดีแค่ไหนก็ไม่ชอบอยู่ดี
“ก็คาวแหละ แต่อยากทำให้”
เขายิ้มบาง ๆ อย่างโรแมนติก แม้ว่าสภาพของเขาก่อนหน้านี้จะดูแทบไม่ได้ เพราะทำไป พะอืดพะอมไปด้วย
“ขอบคุณมากเลยนะคะ น่ารักที่สุด”
เธอเอ่ยชมเอาใจ และไม่ลืมตักอาหารในจานนั้นเข้าปากเป็นคำแรก
“อื้ออ อร่อยนะเนี่ย”
เธอชมจากใจจริง คนอื่นถึงได้ลองชิมบ้าง และพบว่าฝีมือการทำอาหารของเขาใช้ได้เลย
“ดีสิ นี่จ้างเชฟมาสอนเมนูเดียวทั้งอาทิตย์”
“อ๋ออ ไอ้ที่กลับบ้านดึก ๆ น่ะเหรอ”
เธอหัวเราะร่า ก็นึกว
