ซวยไม่เลิก

เปลือกตาบางค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อได้ยินเสียงคุยกันด้านหน้าประตู ดวงตาฉ่ำปรือกวาดมองไปรอบบริเวณ เธอยังคงอยู่ในห้องเดิม เสียงคุยกันของคนด้านนอกน่าจะเป็นลูกน้องของฟาโรห์ ส่วนเขานั้นหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ แต่เพียงแค่นึกถึง จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาด้วยเจ้าของแววตาคมดุจเหยี่ยว ทิชารีบยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายพร้อมกับจ้องเขาตาแป๋วด้วยความหวาดระแวง “เสื้อผ้าชุดใหม่ของเธออยู่ตรงนั้น อาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับไปซะ” สีหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความไร้เยื่อใย ต่างจากเมื่อคืนอย่างเห็นได้ชัด เขาคงทำแบบนี้กับผู้หญิงบ่อยสินะ… ทิชาก้มหน้าลงเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้เมื่อเธอก้าวขาลงจากเตียง แม้ตรงช่วงนั้นของเธอจะระบมมาก ๆ แต่ก็ยังฝืนลุก “อ๊ะ!” เธอเซจนเกือบล้มพับเพราะเจ็บระบมอย่างมาก แต่เขากลับไม่มีท่าทีสนใจ ฟาโรห์เดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมพร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจ สา