ทิชาคิดว่าตัวเองคงกลัวจนนอนไม่หลับ แต่ผิดคาดไปเลย เพราะเมื่อคืนนั้นเธอนอนหลับสนิทยันสว่าง อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีตาย แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมากลับไม่พบฟาโรห์อยู่ในห้องเสียแล้ว
คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นมาพับผ้าห่ม ก่อนจะเดินออกมานอกห้องพร้อมกับหาวหวอด ๆ
“พี่ทิชา ตื่นแล้วเหรอครับ”
เสียงทักทายเล็ก ๆ ของเด็กผู้ชายทำให้ทิชารีบหันกลับไปมอง ถึงได้เห็นว่าเป็นเอิร์ธที่กำลังยิ้มร่าให้เธอ แถมยังมีกะหล่ำหัวใหญ่อยู่ในมือเล็กป้อมด้วย
“ค่ะ ทำไมตื่นเช้าจัง”
เธอยกมือขึ้นจับหัวอีกฝ่ายแล้วลูบเบา ๆ อย่างเอ็นดู
“ผมตื่นเช้าทุกวันครับ แล้วพี่ทิชาตื่นสายทุกวันไหม”
เธอแอบหน้าชาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา
“กะ ก็มีบ้าง แล้ว...”
เธอเริ่มกวาดสายตามองหาชายร่างสูงใหญ่ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา หรือเขาจะทิ้งเธอชิ่งกลับไปแล้ว
“เห็นพี่ฟาโรห์ไหม”
“พี่ซูเปอร์แมนเหรอ อยู่ตรงโน้นนน”
“หือ?”
เด็กชายหันหลังพลัน
