ลูกสาว

สามปีต่อมา พรรณวดีกลับมาเหยียบแผ่นดินแม่อีกครั้ง ที่อากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ ที่เดียวกับที่เธอจากไป หญิงสาวมาพร้อมกับเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าชัง อายุราวๆ สองขวบครึ่ง กำลังช่างพูดช่างคุย ไรวินท์กับชลิดาที่มารอรับเธอถึงกับตกใจเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ “ยายเหมียว นี่..” ชายหนุ่มถึงกับติดอ่าง “หลานพี่ไงคะ น้องอิง น้องอิงดาว ธุคุณลุงคุณป้าสิคะลูก” ชลิดากอดเด็กน้อย หอมแก้มอย่างเอ็นดู “น่าตีจังคุณเหมียว ทำไมปิดเงียบเลย ตั้งแต่ตอนไปเลยรึเปล่าคะ” พรรณวดียิ้ม “ค่ะ ไปกันเถอะค่ะเหมียวคิดถึงบ้าน” “เหมียวจะไปฝางเลยไหม” ไรวินท์ถาม “อีกสักวันสองวันก็ได้ค่ะ กลัวยายอิงไม่ไหว นั่งเครื่องมายาวนานมาก” พรรณวดีตอบ “เก่งมากเลยค่ะ พาเด็กเล็กขนาดนี้นั่งเครื่องมายาวๆ ได้สิบกว่าชม.” ชลิดาเอ่ยชม “เตรียมตัวอย่างดีมากค่ะ” เธอหัวเราะเมื่อนึกถึง “จะกลับมาอยู่ถาวรเลยไหม หรือต้องกลับไปอีก” ไรวินท์ถาม “มาอยู่