คาเฟ่อคาเดมี่

“อินทัช ถ้าผมจะขอให้จนท.แฝงตัวเป็นคนงานในไร่อิงดาวสัก 3-4 คนจะได้ไหม ลองถามคุณพรรณวดีให้หน่อยนะ” ตฤนพูดระหว่างประชุมสาย “ครับ เรื่องนี้คงไม่มีปัญหา แต่วันนี้คุณพรรณวดีพบแผนที่ไร่ของทั้งสองไร่ในห้องทำงานเธอ ในนั้นเขียนรายละเอียด และแผนผังทั้งหมดของไร่ครับ” อินทัชกล่าว “ดีสิ ผมเคยได้ยินว่ามีนะ แต่หากันไม่เจอไม่นึกว่ามันจะอยู่ที่ห้องทำงานยายเหมียว” ไรวินท์มีท่าทางดีใจ “แต่เธอไม่ยอมให้ นอกจากทางเราจะให้เธอช่วยงาน” อินทัชพูดต่อ เมื่อตฤนได้ยินก็ทำสีหน้าหนักใจ “เดี๋ยวผมคุยกับยายเหมียวเอง” ไรวินท์กล่าว “แล้วตอนนี้คุณอยู่ในเมืองใช่ไหม” “ครับ” “ช่วงนี้ไร่อิงดาวมีการฟื้นฟู ต้องลงต้นกาแฟใหม่อีกมาก ถ้าผมจะขอให้จนท.แฝงตัวมาเป็นคนงานในไร่ปะปนกับคนงานชุดใหม่ได้ไหมครับเหมียว” อินทัชถาม “ค่ะ แล้วต้องจ่ายค่าแรงปกติไหมคะ” “ไม่ต้องครับ จนท.มีเงินเดือน แต่ผมอาจจะจัดให้เขาทำงานในส่วนที่เอื้อต่อการหาข่าว” อินทัชอธิบาย เธอก็พยักหน้าเออออ “อีกสักสองสามวัน เหมียวจะไปวาวีนะคะ” เธอบอก “ไปทำไมครับ” อินทัชขมวดคิ้ว “ไปหาซัพพลายเออร์ใบชาค่ะ ลูกค้าเจาะจงให้เป็นชาจากวาวี” เธอตอบ “เหมียวเลยอยากไปเอง อยากไปเที่ยว คุณจะไปด้วยกันไหมคะ” “อยากไปเที่ยวใช่ไหม วาวีก็บรรยากาศดีนะ” ชายหนุ่มยังไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอก็พูดต่อ “เหมียวกะว่าจะไปค้างสักสองคืน ถ้าคุณไม่ไปเหมียวไปกับลูกน้องก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มหวาน “ลูกน้องคนไหนครับ เลขาคุณเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ” อินทัชพยายามนึก “ค่ะ ไม่เป็นไรนี่คะ เมื่อก่อนเหมียวก็ให้เขาไปด้วยบ่อยๆ” พรรณวดีพูดเรื่อยๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติของเธอ แต่อินทัชทำหน้าเคร่ง ตามองชุดราตรีที่ร้านเพิ่งมาส่งแล้วยิ่งทำหน้าเคร่ง มันเป็นชุดราตรียาวเกาะอกสีชมพู ซีทรูช่วงท้องดูน่าเสียวไส้ยิ่งกว่าชุดที่ใส่ไปงานสมาคมอีก “ผมว่าเรามีอะไรต้องคุยกันหลายเรื่อง” เขาทำเสียงจริงจัง พรรณวดีทำหน้าเหลอหลา “คะ” “ชุดนั้น” เขาชี้มือไปที่ชุดราตรี “จะใส่ไปไหนครับ” “งานแต่งพี่สาวค่ะ เหมียวเป็นเพื่อนเจ้าสาว พี่มินส่งผ้ามาให้ 2 พับ เลยส่งให้ช่างลองตัดดูว่าอันไหนโอเค” เธอบอก “อืมมม..ครับ” ชายหนุ่มกวักมือเรียกเธอมาหา ตบข้างๆ ตัวเป็นการบอก ทั้งสองอยู่ที่ห้องนอนในบ้านของอินทัช แต่พรรณวดีเซอรไพรส์ได้มากกว่าด้วยการนั่งบนตัก สองแขนเรียวคล้องคอเขาไว้ “มีอะไรคะ” อินทัชกอดเอวเล็กนั้นไว้ แล้วพูดว่า “คุณรู้รึเปล่า วันนั้น ผมเกือบเตะพ่อเลี้ยงพรเทพแล้ว” “วันไหนคะ” “ในงานเลี้ยงที่เขาลูบหลังคุณ เขากระซิบอะไรที่ข้างหูคุณเหรอวันนั้น” เขาถาม “เขาบอกว่า...คุณเหมียวเซ็กซี่มากค่า” เธอหัวเราะ “มิน่าคุณวินท์ถึงพาคุณไหมกลับบ้านก่อนเวลา ผมเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน” เขาบ่นต่อ “พี่วินท์กับพี่ไหมเขาเป็นแฟนกัน แต่ตอนนั้นคุณกับเหมียวยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เปรียบเทียบกันได้ยังไงคะ” เธอซบหน้าลงกับอกเขา สอดมือเข้าไปดึงขนหน้าอกเขาเล่น “ใครบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร คุณเป็นของผมตั้งแต่วันที่คุณไปหาผมที่กระท่อมแล้ว” “อี๋..หลงตัวเอง” พรรณวดีหมั่นไส้ แกล้งดึงขนหน้าอกเขาแรงขึ้น อินทัชจับมือบางไว้ “อย่า..” เขาห้ามเธอเสียงพร่า “มันไม่เจ็บหรอก แต่มัน...” เขาพูดไม่จบ เธอเป็นฝ่ายดึงหน้าเขาลงมา จูบบางเบาที่ริมฝีปากแล้วตั้งท่าจะลุกหนี แต่อินทัชคว้าตัวเธอไว้ทันแล้วล้มไปด้วยกันบนเตียง เธอร้องวี๊ดเสียงดังปนกับหัวเราะ “ไม่เล่นค่ะ” อินทัชนอนคร่อมร่างบางไว้ “ใครเขาเล่นกัน รุ่นนี้แล้วไม่มีเล่น” แล้วก็ก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอ มือลูบไล้หนักๆ ไปทั่วตัวจนหญิงสาวตัวอ่อน อินทัชเข้ามาที่ส่วนก่อสร้างร้านใหม่ “คาเฟ่อคาเดมี” เพื่อวางผังการจัดสวนต้นกาแฟขนาดเล็ก ร่วมกับนักออกแบบภูมิสถาปัต โดยที่เขาจะทำงานที่นี่เป็นส่วนมากในระยะนี้ พร้อมกับได้เห็นว่าชิชาคาเฟ่ของอารยาเป็นรูปร่างไวมาก “สวัสดีค่ะคุณอินทัช ช่วงนี้มาทำงานที่นี่เหรอคะ” อารยาเดินข้ามมาจากฝั่งร้านตนเองมาหาชายหนุ่ม “สวัสดีครับคุณอัน มาดูร้านเหรอครับ” เขาทักทาย “ค่ะ มาชิมเมนูของเชฟ วันนี้เชฟจะเสนอเมนูพิเศษของร้านค่ะ ถ้าคุณอินทัชว่างอันเชิญไปช่วยชิมหน่อยนะคะ” อารยากล่าวชวน อินทัชลำบากใจ ถ้าพรรณวดีรู้เขามีปัญหาแน่ แต่ก็อยากเข้าไปดูสถานที่จริงภายในร้านของอารยา “ได้สิครับ ถ้าคุณอารยาอยากได้คนไปช่วยชิมเมนูพิเศษเดี๋ยวผมไปเอง อินทัชคงไม่ว่างหรอกครับ” ตฤนโผล่มาพอดี เขาเองก็เป็นเพื่อนไรวินท์ตั้งแต่เรียนมัธยม จึงรู้จักอารยาด้วยตั้งแต่ตอนที่เพื่อนเขายังคบกับยายนี่ “ผู้กองมาทำอะไรแถวนี้คะ ไม่เจอกันนานเลยนะ” อารยาตอบ เธอเกลียดไอ้หมอนี่มานานแล้ว ยิ่งตอนนี้ได้ข่าวว่าเป็นตำรวจ ไม่ควรที่เธอจะอยู่ใกล้เลย “ถ้าคุณอินทัชไม่ว่าง อันขอตัวนะคะ โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ” เมื่อหญิงสาวเดินจากไป สองหนุ่มจึงคุยกัน “ได้ข่าวว่าจะไปวาวีเหรออินทัช” ตฤนถาม “ใช่ครับ คุณเหมียวอยากไปเที่ยวด้วย ไปทำงานด้วย” “ดี พายายเหมียวไปหลายๆ วันนะ” ไรวินท์พูด “ช่วงนี้มีคนแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนที่ไร่อิงดาวบ่อยๆ นายพายายเหมียวไปทางอื่นนานๆ ก็ดี จะได้มีเวลาเก็บกวาด” “คุณไรวินท์ครับ ผมอยากแต่งงานกับคุณเหมียว อยู่ไปแบบนี้นานๆ เธอจะเสียชื่อ คนงานในไร่ก็เริ่มพูดนินทา” อินทัชพูดกับไรวินท์ในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายฝ่ายหญิง “เรื่องนั้นนายต้องถามเจ้าตัวเอง งานก็ใกล้จะจบแล้วคงไม่มีปัญหาอะไร ไปวาวีบรรยากาศดีๆ ก็ขอแต่งงานสิ” ไรวินท์เปิดทางให้เต็มที่