“ดะ เดี๋ยววว คุยกันก่อน ขุน” มือเรียวจับลงบนบ่ากว้างของแฟนหนุ่มที่จับเธอกดลงบนโซฟากลางห้อง แล้วทาบทับด้วยลำตัวเขาอีกที ท่อนลำแข็งแกร่งภายใต้กางเกงราคาแพงถูกเอวสอบบดเบียดเข้าหาโหนกนูนของแฟนสาวครั้งแล้วครั้งเล่า สัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อบางเบาถูกบีบเคล้นด้วยฝ่ามือใหญ่ ก่อนจะหันหน้าหลบหนีการซุกไซร้ของใบหน้าคม
“เก็บเสียงไว้ครางดีกว่ามั้ย” ขุนเขามองหน้าขาวเนียนแฟนสาวตัวดีที่กำลังต่อรองอย่างไม่ลดละ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนตัวเล็กในอ้อมแขน เขาอดทนที่จะไม่กระแทกคนป่วยอย่างเธอมาหลายวัน เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่รู้สึกอะไรเวลาที่ต้องสัมผัสเธอในทุกครั้งที่เช็ดทำความสะอาดร่างขาวนวลเนียนที่เคยกระแทก ไหนๆ วันนี้คนป่วยก็ยืนยันว่าหายดีแล้วมีหรือคนหื่นอย่างเขาจะไม่กระแทกเธอ
“ขะ ขุน เอาจริงหรอ มะนาวพึ่งหายป่วยนะ” คนตัวเล็กออดอ้อนเพื่อหาทางรอดให้กับตัวเอง ปก
