41 หงุดหงิดใจ
“เป็นยังไงบ้างหนูปิ่น” เมื่อได้สติสิ่งแรกที่ปิ่นมุกได้ยินนั่นก็คือเสียงของโกศล เธอกระพริบตาอย่างแปลกใจก่อนจะดันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วก็เงียบไป “มันเกิดอะไรขึ้น บอกฉันมาสิ ไอ้เปรมมันทำร้ายหนูใช่ไหม”
“...” เธอเม้มปากเข้าหากัน พยักหน้าขึ้นลง ไม่กล้าสบตากับประมุขของบ้าน
โกศลเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหัวเสีย ยกมือเท้าเอวอย่างเอาเรื่อง ปุณวิชญ์ทำสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดจนเขาซึ่งเป็นพ่อแท้ๆยังรับไม่ได้
“ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นคนแบบนี้ เสียแรงที่ฉันรักและเลี้ยงดูมันมาเป็นอย่างดี ไม่คิดว่ามันจะกล้าทำแบบนี้ ลูกชั่ว!”
“คุณท่านอย่าโกรธพี่เปรมเลยนะคะ พี่เปรมแค่เมา ความจริงเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้”
“เมาหรือไม่เมาก็ควรจะมีสติกว่านี้ นี่ถ้ามันทำอะไรปิ่นขึ้นมาจริงๆจะว่ายังไง!”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณท่าน เรื่องมันผ่านมาแล้ว ปิ่นไม่ได้ติดใจอะไรหรอกค่ะ” เธอตอบกลับเสียงเบาหวิวก่อน
