ศีรษะทระนงส่ายน้อยๆ “ไม่ใช่หรอกครับ”
“อ้าว ไหนพี่เนลบอกว่ารู้สึกว่าความโสดของตัวเองตกอยู่ในสภาวะอันตรายตอนที่สบตากับหอมครั้งแรกยังไงล่ะคะ”
“พี่ไม่เคยมีความรัก พี่ไม่มีทางรู้หรอกว่าความรู้สึกแบบไหนถึงเรียกว่ารัก จนกระทั่ง...”
เขาหยุดพูดเล็กน้อย รวบมือเล็กของหล่อนมากุมเอาไว้แน่น ดวงตาคมกล้ายามนี้ไม่ได้มืดลึกอีกต่อไปแล้ว มันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมอยู่ภายใน
เข็มหอมน้ำตาซึม หัวใจอิ่มเอมพองฟู
“จนกระทั่งวันที่เราจดทะเบียนสมรสกัน พี่รู้ตัวเองในวันนั้น ตอนนั้นว่าหนีหอมไม่พ้นแล้ว”
“รักหอม... รักหอมแต่พี่เนลก็ทิ้งหอมไป”
“ใช่ พี่รู้ว่ารักหอมตั้งแต่ตอนนั้น แต่หอมคิดว่าผู้ชายที่รักอิสระอย่างพี่จะยอมรับความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นได้ง่ายๆ หรือ ไม่เลย พี่เลือกที่จะเดินจากไป โดยคิดว่าการอยู่ห่างกันคือทางออกที่ดีที่สุด และพี่ก็มั่นใจว่าพี่จะหยุดรักหอมได้...”
“คนใจร้าย...”
“แต่พี่ทำไม่ได้...
