เข็มหอมยอมให้เนโลคลิสอุ้มตัวเองขึ้นมาแนบอกอีกครั้งเพราะไม่มีทางเลือก หลังจากที่ป้าสำอางไม่สามารถพาหล่อนขึ้นห้องนอนได้ เขาจึงเป็นทางเลือกสุดท้าย
เขาเดินอุ้มหล่อนมาที่ห้องนอน ป้าสำอางรีบกุลีกุจอเปิดประตูให้ อึดใจต่อมาร่างของหล่อนก็ถูกวางลงบนเตียง และเขาก็ถอยออกห่างไปสองสามก้าว
“รบกวนป้ายกอาหารขึ้นมาให้บนนี้ด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะคุณเนล”
เข็มหอมเข้าใจความหมายจึงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง และปฏิเสธเสียงแข็ง
“ไม่ต้องค่ะป้า หอมไม่หิว”
เขาหันมามองหล่อนทันที ตำหนิทั้งแววตาและน้ำเสียง “ไม่หิวอะไรแม่คุณ เมื่อกี้ยังได้ยินเสียงท้องร้องดังลั่น”
“ก็หอมไม่หิวนี่คะ กินไม่ลง”
“ยังไงก็ต้องกิน” เขายืนยันคำเดิมอย่างเผด็จการและหันไปหาป้าสำอางอีกครั้ง “ทำตามที่ผมบอกครับ ยกอาหารขึ้นมาให้ผมที่นี่ ส่วนเรื่องจะกินหรือไม่กิน ผมจะจัดการเองครับ”
ป้าสำอางอมยิ้ม ปรายตามองเข็มหอมที่นั่งหน้าบูดอยู่บนเตียงอย่
