“ป้าคงขัดคำสั่งของคุณเนลไม่ได้หรอกค่ะคุณหนูหอม เห็นใจป้านะคะ”
“ไปพักผ่อนเถอะครับป้า”
“ฝันดีนะคะคุณหนูหอม”
ป้าสำอางกล่าวทิ้งท้ายและรีบออกไปจากห้อง เข็มหอมร้องเรียกเสียงหลง แต่ก็ได้ยินแต่เสียงปิดประตูตอบกลับมา
“ป้านะป้า ทิ้งกันได้”
คนตัวโตเลื่อนเก้าอี้มาตรงหน้าของหล่อน และทรุดนั่ง มือใหญ่ถือชามข้าวต้มร้อนๆ เอาไว้ “ใครทิ้ง พี่ก็อยู่นี่ไง อุตส่าห์จะป้อนข้าวให้เชียวนะ”
“ไม่ได้ต้องการนี่คะ หอมกินเองได้ค่ะ” ทำท่าจะแย่งชามข้าวต้มมือถือ แต่เขาขยับหนี
“แน่ะ หอมแค่เท้าเจ็บค่ะ มือยังใช้ได้ดี”
“แต่พี่อยากป้อน อย่าปฏิเสธน้ำใจของคนอื่นรู้ไหมมันไม่ดี”
“หอมก็แค่ไม่อยากรบกวนน่ะค่ะ”
“ถ้ารบกวนพี่จะพูดเอง” เขาพูดเสียงรำคาญ “อ้าว อ้าปากสิครับ พี่จะป้อน”
หล่อนยังคงเม้มปากสนิทเป็นเส้นตรง
“หรือว่าต้องให้ใช้ปากประกบ”
“อย่านะคะ” เข็มหอมตาโต รีบอ้าปาก เนโลคลิสหัวเราะขบขัน “งั้นก็อ้าให้กว้างๆ ข้าวต้มจะไ
