ช่วงสายของวันเดียวกัน เนโลคลิสประคองร่างของเข็มหอมออกมาจากห้องนอน หญิงสาวแก้มแดงระเรื่อมาตลอดทาง และก็ยิ่งแดงก่ำร้อนจัด เมื่อเห็นสายตาพึงพอใจที่ป้าสำอางจ้องมองมา
“ปล่อยหอมได้แล้วค่ะ ขาไม่ค่อยเจ็บแล้ว”
“ไม่จนกว่าจะถึงโซฟา”
เนโลคลิสปฏิเสธ และทำอย่างที่ตั้งใจเอาไว้จนสำเร็จ
ร่างของหล่อนทรุดนั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว และเขาก็ทรุดนั่งลงพื้นที่ข้างๆ อย่างแนบชิด หล่อนขยับตัวหนี แต่มือใหญ่คว้าเอวเล็กเอาไว้ และลากเข้ามาหา
“พี่เนล...”
เขาอมยิ้มและไม่สนใจไยดีต่อการขัดขืนของหล่อน สุดท้ายก็เป็นหล่อนนั่นแหละที่เหนื่อยและต้องยอมศิโรราบเสียเอง
“วันนี้ดูท่าทางคุณเนลอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะคะ” ป้าสำอางอดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้
เนโลคลิสระบายยิ้ม เอียงหน้ามามองดวงหน้านวลที่แดงระเรื่อไม่ยอมหยุดด้วยสายตาระยิบระยับ จนคนถูกมองเอียงอาย ไม่กล้าสบตาแม้แต่น้อย
“ก็คุณหนูหอมของป้า ลดเลเวลความดื้อลงมาหนึ่งระดับแล้วนี่ครั
