“คุณเนล... ได้โปรดเถอะค่ะ ได้โปรด...” คริสติน่าร้องไห้อย่างน่าเวทนา จนเข็มหอมสะท้อนใจ หล่อนหันไปจะช่วยพูดกับเนโลคลิสให้ แต่เขากลับเดินหายออกไปแล้ว
“คริสติน่า ฉันจะช่วยพูดกับพี่เนลให้นะนะคะ เธอหยุดร้องไห้เสียเถอะ”
คริสติน่าขยับตัวมาคลุกเข่าตรงหน้าของเข็มหอม คว้ามือเล็กไปกุมแล้วร้องขอความเห็นใจ
“ช่วยดิฉันด้วยนะคะ ดิฉันไม่มีที่ไปอีกแล้ว ดิฉันสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับคุณเข็มหอมอีก ดิฉันขอโทษนะคะ”
คิ้วโก่งสวยของเข็มหอมเลิกสูงอย่างกังขา
“พี่เนลไล่เธอออกจากงานเรื่องอะไรเหรอ เพราะเท่าที่ฉันรู้ เธอแค่ถูกพักงานนี่น่า”
“ก็... ก็เรื่องที่ดิฉันหลอกให้คุณขึ้นไปบนดาดฟ้า ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าคุณเนลออกไปจากโรงแรมแล้ว ดิฉันขอโทษนะคะ ดิฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ดิฉัน...”
แม้จะซาบซึ้งกับการปกป้องจากคนตัวโต แต่เข็มหอมก็อดรู้สึกสงสารคริสติน่าไม่ได้
“ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะ บอกแล้วไงว่าฉันจะช่วยพูดกับพี
