ใบหน้าของการัณแตกยับเพราะกำปั้นของ
หัสบรรณที่ระดมเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอการัณหมดสติ หัสบรรณก็สั่งให้ลูกน้องสาดน้ำเข้าใส่ เพื่อทำให้ไอ้คนสารเลวฝืนคืนสติ
“บอกฉันมา... พูดมาไอ้ระยำ! พ่อเลี้ยงพิรุณสั่งแกมาใช่ไหม”
“ไม่ใช่ กูไม่รู้เรื่อง ปล่อยกูนะโว้ย!”
พลั่ก!!!
หัสบรรณระดมกำปั้นเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างโกรธจัด
“ฉันจะฆ่าแก ไอ้ระยำ!”
“ต่อให้แกฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่พูด ไม่บอกอะไรแกทั้งนั้น”
หัสบรรณรับไฟแช็กจากลูกน้องของตัวเองมาจุดไฟ และยื่นไปตรงหน้าของการัณ
“แกแน่ใจนะ”
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของหัสบรรณทำให้การัณที่เผลอถูกคนงานของไร่แสนสุขจับได้สะท้านไปทั้งตัว มองไฟแช็กตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
“มึงจะทำอะไรกู”
หัสบรรณหัวเราะเหี้ยมโหด “ก็แกทำอะไรไว้กับไร่ของฉันล่ะ ฉันก็จะทำแบบนั้นกับแก”
“มึงจะเผากู?!”
“ใช่ จะเผาทั้งเป็น” หัสบรรณตอบ ก่อนจะหันไปเรียกลูกน้อง “เฮ้ย... ไปลากยางรถยนต์มาสักสองเส้น
