มือหนาสีแทนยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองอย่างหงุดหงิด เมื่อสถานะความพ่ายแพ้เยื้องย่างเข้ามาเฉียดใกล้หัวใจเสียทุกขณะ ภาพของญาดามินทร์ที่ประคองกอดกับหัสบรรณยังคงติดตรึงอยู่ในสมองไม่จางหาย ภาพนี้ไงที่ทำให้เขาทุกข์ทรมาน นอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืน เขาสู้อุตส่าห์เป็นห่วงหล่อน เกรงว่าจะเป็นอันตราย แต่สุดท้ายก็เห็นแล้วว่าความห่วงใยจากเขาไม่มีค่าเลยสักนิด ในเมื่อผู้ชายคนนั้นอยู่เคียงข้างหล่อนตลอดเวลา
เมื่อก่อนเขาเคยทะนงตนว่าไม่มีสตรีนางไหนต้านทานเสน่ห์ทางเพศของเขาได้ ร้อยทั้งร้อยผู้หญิงก็ต้องมาสยบแทบฝ่าเท้า ขนาดสวยจัดระดับนางงามจักรวาลเขาก็สอยมาเชยชมและเขี่ยทิ้งไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้ว แต่ทำไมผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ สติปัญญาระดับปานกลางอย่างญาดามินทร์ถึงเอาแต่วิ่งหนีเขาล่ะ
“บ้าฉิบ!”
แค่ชื่อของเจ้าหล่อนก็ทำให้ระดับความเครียดในสมองของเขาพุ่งทะยานขึ้นแตะจุดอันตรายแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีค่า ไม่ได้มีราคาพอที่เ
