ตันหยงก้าวลงจากรถก็รีบเดินเข้าบ้าน ป้าสมศรีที่รออยู่รีบเข้ามากอด หญิงสาวร้องไห้น้ำตานองหน้า พ่อเลี้ยงพิรุณที่เดินตามมารีบสั่งให้ป้าสมศรีพาบุตรสาวขึ้นไปพักผ่อน
“พาลูกหยงไปพักผ่อน แม่สมศรี”
“ค่ะ พ่อเลี้ยง”
ตันหยงที่ถูกรั้งให้เดินขึ้นบันไดนั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าว ชอกช้ำ นัยน์ตากลมโตที่เคยร่าเริงตอนนี้เอ่อล้นไปด้วยความน้ำตา สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นด้วยความรัก ความสมยอมของหล่อน แม้ว่าสำหรับหัสบรรณแล้ว มันจะเป็นแค่การระบายความแค้นก็ตาม
“นอนพักผ่อนนะคะคุณหนู เดี๋ยวถึงมื้อค่ำแล้วป้าจะมาตามค่ะ”
หญิงสาวไม่ตอบ แต่ยอมทำตามคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของป้าสมศรีอย่างว่านอนสอนง่าย หยาดน้ำตายังคงไม่ยอมเหือดแห้ง ป้าสมศรีเห็นแล้วก็เต็มไปด้วยความเวทนา
“ป้าไม่รู้หรอกว่าคุณหนูไปพบไปเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมา แต่ป้าอยากให้คุณหนูลืมมันซะ”
หล่อนจะลืมได้ยังไง จะลืมสัมผัสของผู้ชายที่ตัวเองรักได้ยังไงกัน ตันห
