กาลเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้านัก หัสบรรณนั่งจมปลักอยู่บนเก้าอี้ไม้ริมระเบียงบ้านด้วยความเศร้าหมอง จนอดิสรที่เพิ่งจะกลับมาจากโรงพยาบาลหลังจากทำกายภาพบำบัดจนสามารถกลับมาเดินได้เกือบปกติอดที่จะเอ่ยถามบุตรชายด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“พ่อไปอยู่โรงพยาบาลมาเกือบเดือน สงสัยพ่อต้องตกข่าวอะไรไปแน่ๆ เลย”
คำถามที่ซ่อนอยู่ในประโยคบอกเล่าของบิดาทำให้หัสบรรณต้องรีบตั้งสติ หันกลับมาฝืนยิ้มให้กับท่านทั้งๆ ที่หัวใจกำลังเต็มไปด้วยความทรมาน
“เรื่องไร่ของเราไงครับ ที่ถูกพ่อเลี้ยงพิรุณจ้างคนมาเผาซะวอดวายไปทั้งไร่”
“เรื่องนั้นหัสบอกพ่อแล้วนี่”
อดิสรที่ยังต้องมีเครื่องช่วยในการเดินขยับมาทรุดกายลงข้างๆ บุตรชาย จากนั้นก็จ้องหน้ามองความเศร้าหมองของหัสบรรณด้วยสายตาคาดคั้นไม่ต่างจากน้ำเสียง
“พ่อได้ข่าวมาว่า หัสกับหนูตันหยง... เอ่อ... มีอะไรกัน มันคือเรื่องจริงหรือเปล่า”
“คือ ผม...”
เมื่อเห็นบุตรชายอึกอ
