“งั้นพี่จะรีบกลับไปบอกพ่อให้เตรียมงานเลยนะ”
ยงยศหน้าบานเท่าเข่ง รีบแยกย้ายกลับไปยังรถของตัวเองด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในขณะที่ตันหยงยืนน้ำตาร่วงริน เมื่อหัสบรรณที่ยืนอยู่ริมรั้วหายไปจากสายตา
มันควรจะจบแบบนี้นั่นแหละ อย่าร้องไห้... ตันหยงอย่าร้องไห้
หญิงสาวยกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง ก่อนจะฝืนใจเดินไปสั่งงานคนงานที่ยืนเข้าแถวรออยู่อย่างไม่มีทางเลือก
พอสั่งงานคนงานเสร็จ หล่อนก็เดินเหม่อใจลอยไปเรื่อยๆ จนมาถึงท้ายไร่ที่มีน้ำตกเล็กๆ หญิงสาวทรุดกายลงนั่ง ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานให้หลั่งรินออกมา
“ทำไมไม่รีบไปเตรียมงานแต่งกับไอ้ตือโป๊ยก่ายนั่นล่ะ มานั่งอ่อยที่นี่ทำไม”
เสียงกระด้างของผู้ชายที่หล่อนอยากจะวิ่งหนีให้ไกลดังขึ้นจากทางด้านหลัง ตันหยงสะดุ้งโหยง รีบผุดลุกขึ้นยืน และจะเดินหนี แต่เขาก็ไวเหลือเกิน ก้าวเพียงแค่ครั้งเดียวก็สามารถคว้าข้อมือเล็กของหล่อนเอาไว้ได้
“จะรีบไปไหนล่ะ ไม่อยู่
