หยาดน้ำตาไหลออกมาอีก แต่คราวนี้มันคือน้ำตาแห่งความอิ่มเอมใจ ไม่ใช่น้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานอย่างในอดีตอีกแล้ว
“ผมรักคุณ... สัญญาด้วยเกียรติของตัวเองว่าจะดูแลคุณและลูกของเราให้ดีที่สุด ให้โอกาสผมเถอะนะญาดา...”
หญิงสาวส่ายหน้าทั้งน้ำตา และนั่นก็ทำให้เจอรัลด์ใจคอไม่ดี
“คุณ... คงเกลียดผมมาก...”
“ไม่ใช่ค่ะ ฉัน... ฉันรักคุณมากต่างหาก”
จากที่เคยหน้าเศร้าด้วยความทุกข์ ยามนี้ยิ้มจนแก้มแทบปริ เจอรัลด์ผุดลุกขึ้นยืนและประคองกอดร่างอรชรเอาไว้แน่น พลางพูดออกมาด้วยความดีใจเป็นที่สุด
“คุณให้อภัยผมแล้วใช่ไหมญาดา... ให้อภัยผมแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ... ฉันให้อภัยคุณแล้ว คุณเจอรัลด์”
เจอรัลด์ไม่เคยมาก่อนเลยว่าเจ้าก้อนเนื้อในอกจะพองฟูได้ใหญ่โตขนาดนี้ เขายิ้มกว้าง กอดร่างเมียรักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ผมรักคุณญาดา... รักสุดหัวใจ”
“ญาดาก็รักคุณเจอรัลด์ค่ะ รักมาตั้งนานแล้วด้วย”
ชายหนุ่มประคองร่างบอบบางน่าทะนุ
