และหัสบรรณก็ตัดสินใจรวมไร่องุ่นแสนสุขกับไร่องุ่นพิรุณโปรยเข้าเป็นผืนดินเดียวกัน รั้วไม้สีขาวที่เป็นหลักในการแบ่งแยกอาณาเขตถูกคำสั่งจากหัสบรรณให้รื้อถอนออกไปจนหมด
“ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะครับหยง”
อ้อมกอดที่สอดรัดมาจากทางด้านหลัง พร้อมๆ กับน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันของสามีทำให้คนที่ยืนเหม่อมองเศษรั้วสีขาวที่คนงานกำลังเก็บไปทิ้งอยู่สะดุ้งน้อยๆ
“พี่หัส...”
หญิงสาวหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามีสุดหล่อ หล่อนระบายยิ้มให้กับเขา มองเขาด้วยความรักหมดหัวใจ หล่อนไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่บอกว่าเกลียด บอกว่ารำคาญหล่อนนักหนา เวลารักหล่อนขึ้นมาแล้วจะรักรุนแรงถึงเพียงนี้ ทุกก้าวของหล่อนไม่เคยไม่มีหัสบรรณอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาตามติดหล่อนทุกเวลาจนบางครั้งหล่อนก็อดรำคาญไม่ได้ แต่กระนั้นก็จำต้องเก็บเอาไว้ภายในใจ เพราะขืนพูดออกไป พ่อคนตัวโตที่หล่อนเพิ่งรู้ว่าขี้ใจน้อยเหลือเกินจะงอนเอา
“ยังไม่ตอบคำถา
