แกร่ก!! "ทำไมกลับมาเร็วจัง" หญิงสาวพูดพร้อมกับเปิดประตูออกมา "‽‽‽" พอรู้ว่าเป็นใครญาณินก็รีบปิดประตูอย่างไว..แต่ก็ไม่ทัน
"กลับบ้าน!" มือหนาของอนุชิตยื่นเข้าไปลากแขนลูกสาวให้ออกมา แต่ญาณินไม่ยอม เธอพยายามเกาะประตูไว้
"ณินไม่กลับค่ะพ่อ"
"พ่อบอกให้กลับไง ไอ้ลูกไม่รักดี เตรียมตัวเดินทางไปเรียนต่อได้เลย!"
สองสามีภรรยาข้างห้องที่กำลังจะออกไปทำงานได้ยินเสียงรีบเดินมาดู
"ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้นะ"
ผู้หญิงอีกห้องที่ทำงานโรงงาน เดียวกันกับสองคนนี้ก็รีบเดินเข้ามาช่วยเช่นกัน
"พวกแกไม่ต้องมายุ่งเรื่องของชาวบ้าน นี่ลูกสาวของฉันเอง"
ทั้งสามที่เข้ามาช่วยต่างก็มองไปที่ญาณิน เพื่ออยากจะถามว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดมาเป็นความจริงไหม
"ฉันไม่กลับกับเขา" ถึงแม้จะไม่บอกว่าเป็นพ่อ แต่พูดออกมาแค่นี้ก็พอจะรู้กันแล้ว และเธอคงจะถูกกดดันจนไม่อยากกลับบ้าน
"พวกมึงไม่กลัวว่าจะโดนข้อหากันหรือไง!"
"พวกเราไม่กลัว
