“คุณหนู...มาได้ยังไงคะ”
แสงแก้วตกใจมาก เมื่อกลับเข้ามาในห้องพักฟื้นของบิดาแล้วเห็นสราวลี
“ก็แอบหนีออกมาน่ะสิแสง” หญิงสาวฉีกยิ้มให้พี่เลี้ยงคนสนิท ก่อนจะเดินเข้ามาหาและเอ่ยถามถึงอาการของบิดาของแสงแก้วด้วยความห่วงใย “แล้วนี่คุณลุงเป็นยังไงบ้าง หมอบอกไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม”
แสงแก้วยิ้มทั้งน้ำตา มองเจ้านายอย่างขอบคุณ “ขอบคุณมากนะคะคุณหนูที่เป็นห่วงพ่อของแสง แต่พ่อพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ แสงขอโทษที่ไม่ได้โทรไปบอกข่าวเลย”
“ไม่เป็นไรหรอก วลีรู้ว่าแสงยุ่งอยู่”
สราวลีเดินเข้ามาคว้ามือของแสงแก้วเข้าไปกุมเอาไว้ “เรื่องค่าใช้จ่ายวลีจะเป็นคนรับผิดชอบเองนะ แสงไม่ต้องกังวล”
“อย่าเลยค่ะคุณหนู แสงพอมี” แสงแก้วเกรงใจ
“ไม่พูดแบบนี้นะแสง วลียินดีช่วย พ่อของแสงก็เหมือนพ่อของวลีนั่นแหละ”
แสงแก้วน้ำตาคลอออกมา ยกมือไหว้สราวลีอย่างซาบซึ้งในเมตตา
“ขอบคุณคุณหนูมากนะคะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก วลียินดีช่วย”
สราวลี
