เหลืออีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาเป่าเค้กวันเกิดสำหรับหล่อนแล้ว แสงแก้วจึงถูกเรียกให้ไปช่วยเตรียมความพร้อมของเค้กก้อนโต ในขณะที่แทนไทปลีกตัวไปห้องน้ำ
สราวลีนั่งเหงาๆ อยู่ที่โต๊ะริมสระเพียงลำพัง มือก็ตักเค้กชิ้นที่ห้าใส่ปากจนเกือบจะหมดชิ้นอีกแล้ว ขณะปรายตามองมาร์ติเนซที่ยังพูดคุยกับเหล่าอาจารย์หญิงชายที่มาร่วมงานวันเกิดด้วยอย่างน้อยใจ
“พอบอกให้ไปก็ไปเฉยเลย ไม่คิดจะแวะมาดูดำดูดีเมียบ้างเลยหรือไง พี่มาร์ต”
“น้อยใจผัวอยู่เหรอคะ”
เสียงแหลมๆ แต่แผ่วเบาของรวีบงกชดังขึ้นข้างๆ ตัว สราวลีเม้มปาก และตวัดตามองอย่างไม่พอใจ
“พี่มาร์ตไม่ได้อยู่ที่นี่ ไปหาที่อื่นเถอะ”
“ฉันไม่ได้มาหาคุณมาร์ตสักหน่อย”
สราวลีคอแข็งมองคู่สนทนาเขม็ง “อย่าบอกนะว่าเกิดพิศวาสอยากจะเสวนากับฉันขึ้นมา”
“ก็อาจจะใช่” รวีบงกชหัวเราะร้ายกาจ
“แต่ฉันไม่อยากจะเสวนากับคนไร้ศีลธรรมแบบเธอ”
“ทำไมถึงว่าฉันแบบนั้นล่ะคะ ฉันทำอะไรไม่ดีกันคะ”
