สราวลีมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก่อนจะทำหน้าย่นใส่อย่างแง่งอน
“ไม่ต้องโทรมาเลย พ่อคนเสน่ห์แรง”
แทนไทที่นั่งดื่มกาแฟอยู่บนเบาะตัวตรงกันข้ามยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกมา
“ทำไมคุณสราวลีไม่รับสายคุณมาร์ตล่ะครับ”
“ฉันไม่อยากคุยน่ะค่ะ”
“งอนหรือครับ”
สราวลียังไม่ทันได้ตอบ แสงแก้วที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยก็พูดขึ้นมาเสียงดังฟังชัด
“หึงค่ะ”
“แสง...วลีไม่ได้หึงอะไรพี่มาร์ตสักหน่อย” หญิงสาวตัดพ้อพี่เลี้ยงของตัวเอง
“แสงอยู่กับคุณหนูมานาน ทำไมแสงจะไม่รู้ล่ะคะว่าคุณหนูรู้สึกยังไง หึงแม่รวีบงกชใช่ไหมล่ะคะ”
สราวลีเชิดหน้าสูง “ไม่เห็นจะหึงเลย จะไปทำอะไรกันก็เชิญ วลีไม่สนใจหรอก”
“ปากแข็งจังนะคะคุณหนูของแสง”
แสงแก้วหัวเราะขบขัน ก่อนจะหน้าบูดทันที เมื่อเห็นรวีบงกชเดินเข้ามาในร้านกาแฟด้วยอีกคน
“โลกทำไมมันแคบนักนะ”
“อะไรเหรอแสง” สราวลีเอ่ยถาม ก่อนจะเอี้ยวตัวไปมอง แล้วก็หน้าบูดตามแสงแก้วไปทันที
