“เพราะวลีก็รู้ว่าเราสองคนเป็นมากกว่านั้นไปแล้ว”
เขาจงใจพูดให้หล่อนได้อาย แก้มนวลจึงแดงก่ำ
“นั่นเพราะ...พี่มาร์ตปล้ำวลีต่างหาก”
เขาแค่นยิ้มหยัน รวบร่างของหล่อนเข้าไปกอดแนบอก หล่อนดิ้นรนพัลวัน
“ปล่อยนะพี่มาร์ต”
“ไม่ปล่อย ทำไมพี่ต้องปล่อยวลีด้วย ในเมื่อพี่มีสิทธิ์ในตัววลีเต็มเปี่ยม”
“คนบ้าอำนาจ”
เขาแค่นยิ้มอีกครั้ง โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาหา “จำเอาไว้นะ ห้ามออกไปไหนกับผู้ชายคนอื่นอีก เพราะพี่ไม่ชอบ”
“วลีไม่ใช่นักโทษของพี่มาร์ตนะคะ”
“ก็เพราะวลีไม่ใช่นักโทษไง แต่เป็นเมียของพี่ ดังนั้นห้ามไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นอีก แม้แต่แทนไท”
“แต่แสงแก้วก็ไปด้วยนะคะ แล้ววลีก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย”
“พี่รู้ว่าวลีไม่ได้จะทำอะไรเสียหาย แต่พี่ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมองเมียตัวเอง ดังนั้นเชื่อฟังคำสั่งพี่ด้วย” เขาไม่ได้ขอร้องแต่เป็นการบังคับข่มขู่มากกว่า
สราวลีหน้าตึง ต่อว่าเขาเสียงแง่งอน “พี่มาร์ตเผด็จการ ท
