“ก็ใช่น่ะสิ ฉันเป็นห่วงมากเลย”
“ผมก็นึกว่าจะมีแค่พี่รวีคนเดียวที่ยังไม่กลับ”
คำพูดของแทนไททำให้สราวลีที่ยืนฟังอยู่ตัวแข็งทื่อ “แทนว่าอะไรนะ รวีบงกชก็ยังไม่กลับมาอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ครับ”
สราวลียิ่งใจตกไปถึงตาตุ่ม ความหวาดกลัวบางอย่างทำให้หล่อนไม่กล้าพอที่จะคิดต่อไป
“งั้น...แค่นี้นะแทน...”
“เดี๋ยวก่อนครับคุณสราวลี ผมจะไปหานะครับ”
“มะ ไม่ต้องหรอก...ฉันจะนอนแล้ว”
แล้วสราวลีก็ตัดสายลงทันที และปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอาบแก้ม แสงแก้วเห็นก็อดตกใจไม่ได้
“คุณหนู...เป็นอะไรไปคะ”
“แสง...แม่รวีบงกชก็ยังไม่กลับเหมือนกัน แทนไทบอกมา”
แสงแก้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบแก้ตัวแทน มาร์ติเนซ เพราะไม่ต้องการให้เจ้านายสาวไม่สบายใจ
“คงไปกันคนละที่มั้งคะ”
สราวลีเดินไปทรุดนั่งลงบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้ม “จะคนละที่ได้ยังไงล่ะแสง วลีว่าเขาต้องไปด้วยกัน”
ยังไม่ทันที่สราวลีจะเช็ดน้ำตาแห้ง เสียงโ
