เคียร์สขับรถเข้ามาจอดที่หน้ามหาวิทยาลัย หล่อนยกมือไหว้ขอบคุณ และกำลังจะก้าวลงไป แต่เขากระชากแขนเอาไว้ และดึงหล่อนเข้ามาจูบดูดดื่มเสียก่อน
หล่อนอ่อนระทดระทวยยามที่ถูกปลุกเร้าด้วยริมฝีปากร้อนรุ่มของเคียร์สจนลืมวันลืมเวลาลืมแม้แต่สถานที่ จนกระทั่งเขาถอนจูบ และดันหล่อนออกห่างนั่นแหละ หล่อนถึงได้สติ
“ห้ามคุยกับไอ้อานันท์อีก จำเอาไว้นะ”
หล่อนแก้มแดงก่ำ สมองยังทำงานได้ไม่เต็มร้อย จึงยังคงนั่งนิ่งงัน ยกมือขึ้นลูบปากอิ่มที่เพิ่งถูกบดจูบจากเคียร์สอย่างลืมตัว
“ลงไปสิ นั่งเพ้ออยู่ได้”
“ค่ะ...”
อัญชันรีบก้าวลงไปจากรถด้วยความอับอาย ในขณะที่เคียร์สอมยิ้มขบขัน ก่อนจะขับรถออกไป
อัญชันยืนมองตามท้ายรถของเคียร์สไปด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ จนไม่ทันเห็นว่ามาลินีเดินเข้ามาหา
“เหม่ออะไรน่ะยายอัญ”
“อ้าว นี” อัญชันรีบหันมาหาเพื่อน และกลบเกลื่อนความปั่นป่วนภายในกายที่เคียร์สปลุกขึ้นด้วยการฉีกยิ้มกว้างให้กับมาล
