หลังจากหนีไปนั่งร้องไห้อยู่ภายในสวนสาธารณะนานหลายชั่วโมง อัญชันจึงเดินทางกลับมาที่ห้องพัก คราบน้ำตาแห่งความเสียใจยังคงท่วมท้นใบหน้า
“คุณป้า... หนูอัญจะทำยังไง... จะต้องทำยังไง คุณป้าถึงจะเข้าใจหนูอัญ...”
หล่อนพึมพำด้วยความปวดร้าว ขณะดันประตูให้เปิดกว้างออก ภายในห้องมืดสลัว เพราะตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้ว หล่อนหย่อนคีย์การ์ดลงกับแป้นของมัน ไฟในห้องสว่างวาบขึ้น และก็ได้เห็นคนตัวโตนั่งไขว่ห้างรออยู่ที่โซฟาริมหน้าต่าง
“พี่ชาย...”
เขาหันมามอง ดวงตาคมกล้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ฉันสั่งให้เธอรอที่มหา’ลัย แล้วทำไมถึงขัดคำสั่ง”
หล่อนเม้มปากเป็นเส้นตรง ก่อนจะอธิบาย “หนูอัญสอบเสร็จเร็วน่ะค่ะ ก็เลยกลับมาก่อน”
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของหล่อน “กลับมาก่อน แล้วทำไมเพิ่งถึงห้อง”
“หนูอัญ...”
“ไปเที่ยวกับผู้ชายคนไหนมา”
หล่อนส่ายหน้าน้อยๆ “หนูอัญไม่ได้ไปกับผู้ชายคนไหนค่ะ หนูอัญไป
