ดารินกับป้าสมใจรีบวิ่งเข้ามาหา เมื่อบุตรชายเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาภายในบ้านตอนสายของวันถัดมา
“เจอหนูอัญไหมพ่อเคียร์ส” ดารินเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ ป้าสมใจเองก็ยืนรอฟังคำตอบด้วยความเป็นกังวลไม่แพ้กัน
“ไม่เจอเลยครับคุณแม่”
ศีรษะของเคียร์สส่ายน้อยๆ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากระจ่างใสตอนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดหมองคล้ำ ชายหนุ่มเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง
“ผมตามหาทั้งกรุงเทพฯ แล้วแต่ก็ยังไม่เจอ”
ดารินน้ำตาไหลพราก ซึ่งก็ไม่ต่างจากป้าสมใจเลย ทั้งสองคนรีบวิ่งมานั่งบนโซฟาและถามอีก
“แน่ใจเหรอพ่อเคียร์ส บางทีหนูอัญอาจจะไปอยู่บ้านเพื่อนก็ได้ พ่อเคียร์ส ไปตามหรือยัง”
“ใช่ค่ะคุณเคียร์ส ป้าจำได้ว่าคุณหนูอัญสนิทกับคุณมาลินี”
“ผมไปตามหาบ้านเพื่อนทุกคนของอัญชันแล้วครับคุณแม่ ป้าสมใจ แม้แต่บ้านของพวกรุ่นพี่ผมก็ไปตามหาหมดแล้ว แต่ไม่เจอ... อัญชันไม่ได้ไปที่นั่น...” ท้ายประโยคของเคียร์สเต็มไปด้วย
