เคียร์สโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงด้วยสภาพหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง และล้มหงายลงนอนราบ ดวงตาคมกล้าอัดแน่นไปด้วยความทรมานจ้องมองฝ้าเพดาน ในสมองเต็มไปด้วยความห่วงใยและโหยหาอัญชัน
“เธอหนีพี่ไปอยู่ที่ไหนนะอัญชัน” เขายกมือขึ้นลูบหน้า “ทำไมถึงใจร้ายกับพี่แบบนี้” น้ำตาในดวงตาคลอ ความเจ็บปวดทำให้เขาไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรเลย นอกจากนั่งเฝ้ารอข่าวคราวของเจ้าหล่อน
“คุณเคียร์สขา... กินข้าวสักหน่อยนะคะ” ป้าสมใจมาเคาะประตูเรียกด้วยความเป็นห่วง
“ผมยังไม่หิว ขอบคุณป้าสมใจมากครับ”
“ไม่หิวก็ต้องกินนะคะ คุณเคียร์สไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว แถมตอนนี้ก็บ่ายกว่าแล้วด้วย”
ความเสียใจทำให้ภาวะการอยากอาหารของเขาติดลบ เขาไม่อยากกินอะไรเลย แม้ว่าท้องจะร้องครางยังไงก็ตาม
“ขอบคุณมากครับป้าสมใจ แต่ผมหิวเมื่อไหร่จะลงไปกินเองครับ”
“คุณเคียร์สขา... อย่าทรมานตัวเองแบบนี้สิคะ ถ้าคุณหนูอัญรู้ เธอ
