เคียร์สขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่หกโมงเช้า ทำให้เดินทางมาถึงจังหวัดจันทบุรีตอนเกือบสิบโมง
รถคันงามแล่นมาจอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้นของอนล ก่อนที่ทุกคนจะก้าวลงจากรถ
“พ่อเคียร์สแน่ใจนะลูกว่ามาไม่ผิดบ้าน”
“ไม่ผิดหรอกครับ ผมเคยมาสองสามครั้งแล้ว”
เคียร์สกวาดตามองไปรอบๆ ตัว เพื่อหาร่องรอยของใครบางคนแต่ไม่พบ
“บางที... ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ อัญชันอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่”
“เอาน่าพ่อเคียร์ส ไหนๆ ก็มาแล้ว ลองถามไถ่พ่ออนลดูก็ไม่เสียหายอะไรหรอก จริงไหมแม่สมใจ”
ดารินหันไปถามป้าสมใจที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย
“จริงค่ะ บางทีเราอาจจะได้ข้อมูลของคุณหนูอัญบ้างก็ได้นะคะ”
เคียร์สสีหน้าเคร่งเครียดไม่จางหาย แม้กระทั่งตอนเดินเข้าไปในบ้านไม้ตรงหน้า
“เอ่อ ไม่ทราบมาหาใครเหรอคะ” แม่บ้านรีบออกมาต้อนรับเมื่อแขกสามคนแต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามา
“ผมมาหาอนล ไม่ทราบว่าอยู่ไหมครับ” เคียร์สยังคงกวาดตามองไปรอบๆ ตัว
“ตอนนี
