เช้าวันต่อมา อัญชันก็ไม่เห็นรถของเคียร์สจอดอยู่แล้ว หัวใจของหล่อนหลุดลอยตามเขาไปอย่างห้ามไม่ได้ น้ำตาไหลรินออกมา ความโหยหาทรมานกัดกินหัวใจจนเป็นแผลกว้าง
“หนูอัญ... ตื่นเช้าเหมือนเคยนะจ๊ะ”
ดารินเพิ่งก้าวออกมาจากห้องเอ่ยทัก เมื่อเห็นอัญชันยืนอยู่ริมระเบียง หญิงสาวรีบป้ายน้ำตาทิ้ง ก่อนจะหันไปทักทาย
“สวัสดีค่ะคุณป้า หนูอัญคิดว่าคุณป้ากลับไปแล้วเสียอีก”
“ป้ายังกลับไม่ได้หรอก ต้องรอตาดำมารับน่ะ”
“เอ่อ แล้วพี่ชายล่ะคะ”
ดารินเดินมาหยุดที่ริมระเบียง และหันมองหน้าอัญชัน
“พ่อเคียร์สขอป้ากลับไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วล่ะ”
“เอ่อ ทำไมพี่ชายถึงกลับไปก่อนล่ะคะ น่าจะรอคุณป้ากับป้าสมใจด้วย”
ดารินถอนใจออกมาอย่างไม่สบายใจ “ลูกชายของป้าคงกำลังเฮิร์ทน่ะ ก็เลยทนอยู่ไม่ไหว”
อัญชันหลบสายตาของดาริน
“นี่ป้าถามจริงๆ เถอะหนูอัญ ไม่รักพ่อเคียร์สแล้วจริงๆ เหรอ”
“เอ่อ...”
“แล้วที่ตัดสินใจคบหากับพ่ออนลน่ะ คิ
