“เป็นยังไงบ้างคะคุณ พ่อเคียร์สยอมกลับบ้านไหมคะเย็นนี้น่ะ”
ดารินรีบถลาออกมาหาแฮรี่ที่เดินกลับเข้ามาในบ้าน
แฮรี่ส่งกระเป๋าโน๊ตบุ๊คให้กับสาวใช้ ก่อนจะเดินมานั่งในห้องรับแขกกับภรรยา และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“ไม่รู้เหมือนกัน เห็นว่าถ้างานเสร็จก็จะกลับ แต่ผมว่าไม่กลับแน่ๆ เลย” คนเป็นพ่อพูดแล้วก็ถอนใจเฮือกใหญ่
“แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ นี่หนูอัญก็กลับมารอตั้งสามวันแล้ว พ่อเคียร์สก็ไม่ยอมกลับมาบ้านสักที เดี๋ยวเกิดหนูอัญงอนขึ้นมาอีก คราวนี้ล่ะยุ่งกันใหญ่” ดารินเองก็รู้สึกวิตกกังวลมากไม่แพ้กัน
“ผมก็จนปัญญาแล้วคุณ เจ้าเคียร์สกำลังบ้า”
“เจ็บจนเป็นบ้า” ดารินเสริม
“ใช่ มันก็เลยคิดจะใช้งานเพื่อทำให้ลืมความเจ็บปวด แต่นี่มันจะรู้ไหมว่ากำลังจะพลาดความสุขชั่วชีวิตเนี่ย”
“นั่นสิคะ แบบนี้ฉันยอมไม่ได้หรอก”
“แล้วคุณจะทำยังไงคุณดาริน”
ดารินพยายามครุ่นคิด ก่อนจะฉีกยิ้ม
