“พี่คะ พอเถอะค่ะ สงสารน้องอ้าย” เสียงของผู้หญิงดังขึ้น เธอคนนั้นคือคุณไลลา หรือ ‘พี่ไลลา’ ที่คุณชายมักเอ่ยเรียก
ตอนนี้คุณไลลาภรรยาของคุณป๊าเธอยืนมองฉันที่โดนบอดี้การ์ดกักตัวไว้
“ไลลา พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้พี่จะจัดการเอง” คุณป๊าเอ่ยกับภรรยา
“พี่คะ หนูรู้ว่าพี่ไม่พอใจน้องอ้าย แต่น้องอ้ายไม่ได้รู้อะไรด้วย ทุกอย่างธันเลือกที่จะให้เป็นแบบนั้นเอง พี่ก็รู้ว่าลูกบุญธรรมคนนี้ของพี่ไม่เหมือนคนอื่น แล้วน้องอ้ายก็ถูกกระทำมาตลอด ให้เธอเจอธันสักครั้งเถอะค่ะพี่ เผื่อบางทีธันของเราอาจจะดีขึ้นก็ได้”
“พี่ยอมรับว่าพี่ไม่พอใจ เพราะตั้งแต่ธันรู้ว่าตัวเองรักน้องอ้าย ธันก็เลื่อนการผ่าตัดจนอาการเข้าขั้นโคม่า ทั้งที่ถ้าผ่าตามที่ไอ้หมอกำหนดธันก็จะไม่เป็นมากขนาดนี้
แต่เหตุผลที่พี่ไม่ให้น้องอ้ายเจอธัน เพราะเรื่องของคนทั้งสองมันจบไปแล้ว น้องอ้ายไม่ควรเจอธันอีก เพราะพี่รู้ว่าคนอย่างน้องอ้ายจะไม่ทิ้งธันไปไหนถ้าได
