“เสือ… ผ่าตัดเจ็บมากไหม ทำไมใจร้ายแบบนี้ล่ะ ทำไมทำอะไรตามใจตัวเอง ทำไมไม่ถามอ้ายบ้างว่าอ้ายต้องการอะไร เสือก็รู้ว่าอ้ายรักเสือมาก ถึงแม้ว่าเสือจะใจร้ายกับอ้ายก็ตาม ทำไมล่ะ ทำไมถึงชอบทำร้ายความรู้สึกอ้าย ทั้งที่อ้ายพยายามจะไม่จำเรื่องร้าย ๆ ที่เสือทำ ทำไมเราต้องคิดต่างกันล่ะเสือ” ฉันนั่งกุมมือคนป่วยที่หลับใหลไม่ยอมตื่น
หลังจากที่ฉันนั่งมองเขามาได้สักพักพร้อมกับน้ำตาที่มันหลั่งไหลเพราะความอัดอั้นในใจหลาย ๆ ความรู้สึกผสมผสานกัน
“ป่าป๊า… ป่าป๊าไม่รักหม่ามี้แล้วเหรอ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ ทำไมต้องใจร้าย ทำไมต้องทำร้ายใจกัน ทำไมต้องมารู้ทันว่าถ้ามี้รู้เรื่องแล้วมี้จะไม่ทิ้งป๊า ป๊าจะมารู้ใจมี้เกินไปแล้วนะ ฮึก ฮือ… หม่ามี้คิดถึงป่าป๊านะ คิดถึงทั้ง ๆ ที่ป่าป๊าใจร้าย” น้ำตาของฉันมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเขาถึงจะตื่นขึ้นมา
ฉันยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ เมื่อรู้ว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยน
