“พูดมาเร็วๆก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”
เสียงเข้มของวายุกดต่ำในลำคอ แขนหนายังคงรัดเธอแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ
“เฮีย…เฮียแอบฟังหนูกับแม่คุยกันใช่ไหมคะ”
ลิลินโพล่งออกมาทันที แววตาไหวระริกเพราะเธอมั่นใจว่าคำถามนี้ต้องมาจากสิ่งที่แม่เธอเพิ่งพูดแน่ๆ
“ฉันไม่ได้แอบฟัง แค่บังเอิญเดินผ่านแล้วได้ยิน”
ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากน้อยๆ
“ก็นั่นแหละค่ะ เรียกว่าแอบฟัง”
เธอเถียงเสียงสั่น แต่สายตากลับไม่กล้าสู้กับแววคมที่จับจ้องลงมา
“อย่าเล่นลิ้นพูดมาตรงๆ”
เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นจนหัวใจเธอสั่นระรัว
ลิลินสูดลมหายใจลึก ก่อนยอมเปิดใจอย่างที่ไม่เคยพูดตรงๆมาก่อน
“เฮียก็ได้ยินแล้วนี่คะว่าแม่พูดอะไร สถานะของเรามันต่างกันจริงๆ เฮียอาจจะไม่สนใจว่าหนูไม่มีอะไรเลย แต่เฮียต้องแคร์ความรู้สึกของครอบครัวเฮียด้วยนะคะ”
เสียงหวานเริ่มสั่นเครือพร้อมน้ำตาคลอเล็กน้อย
“หนูไม่กล้ายกตัวเองขึ้นไปอยู่ข้างเฮียหรอกค่ะ ห
