“แต่ตอนนี้ครอบครัวของเราไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้วค่ะ”
ลิลินเอ่ยเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน ราวกับพูดถึงบาดแผลเก่าๆของชีวิตตัวเอง
“ช่างมันเถอะลูก อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปอย่าไปจดจำมัน ถือซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”
คุณวาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมราวกับเป็นคำสั่ง ห้ามให้เธอคิดถึงอดีตที่เจ็บปวดอีก
“เอ่อ…ค่ะคุณท่าน”
ลิลินก้มหัวรับคำ เสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความเคารพ
“ลิลินนั่งก่อนสิ”
วายุเอ่ยพร้อมขยับเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างสุภาพ ขณะที่ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ ภาพของวายุสุภาพบุรุษกับใครสักคน เป็นสิ่งที่พวกเขาแทบไม่เคยเห็น
“มะปรางดูมันสิ ใช่ไอ้วายุน้องชายของพี่จริงๆใช่ไหมนั่น ทำไมมันไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด”
หมากกระซิบกับมะปรางอย่างเงียบๆ ราวกับตั้งใจให้วายุได้ยินน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา
“ขอบคุณค่ะเฮีย”
ลิลินเอ่ยพลางหันไปมองวายุ เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้าง
