"ฉันว่านายเลิกพล่ามแล้วก็กลับไปซะ"
ลิลินเอ่ยไล่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้อารมณ์ของเธอก็เดินด้านมากขึ้น
“นะครับคุณหญิง ให้ผมได้ไปส่งเถอะครับ ขอให้ผมได้ทำอะไรเพื่อตอบแทนคุณหญิงกับลิลินบ้าง”
น้ำเสียงของวีระเจือด้วยความสิ้นหวัง แววตาที่เคยมั่นใจกลับหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
“ผมเองไม่เคยรู้สึกดีเลย ตั้งแต่วันที่แม่ของผมทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น อย่างน้อยครั้งนี้ขอให้ผมได้ชดเชยบ้างเถอะครับ”
"แต่ฉันว่าเรื่องนี้มันจบไปนานแล้วนะ ความจริงฉันก็ไม่ได้เธอโทษโกรธใครแล้วด้วย เพราะฉะนั้นอย่าขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลยนะ"
ยุพินเอ่ยน้ำเสียงไร้อารม์ เพราะเธอไม่ได้เจ็บปวดกับเรื่องนี้อีกแล้ว
“คุณหญิงครับ หลังจากวันนี้ไปผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าครอบครัวของผมจะเหลือสภาพไหน บางทีมันอาจจะเละเทะกว่าที่ใครคิดก็ได้ครับ บางทีมันอาจเป็นกรรมที่แม่ของผมเคยทำไว้กับคุณหญิง"
วีระพูดพล่ามราวกับระบาย ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยคว
