ตอนที่ 4 ศัตรูหัวใจ

เช้าวันต่อมา... (อัศวิน) วันนี้ผมมารับไอด้าเพื่อไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเหมือนทุกวัน ในจังหวะที่ผมกำลังจะเดินขึ้นอาคารเรียนไปกับไอด้านั้น ก็มีเสียงเรียกผมดังขึ้นจากทางด้านหลัง "วิน" เมื่อผมกับไอด้าหันไปมองก็เห็นเป็นแพรไหม พี่รหัสของผมที่ยืนอยู่ "สวัสดีครับพี่แพร/สวัสดีค่ะพี่แพร" ทั้งผมและไอด้าก็ยกมือไหว้หญิงสาวที่เดินเข้ามาหาอย่างมีมารยาท "วินว่างมั้ย พอดีพี่มีธุระจะคุยด้วยหน่อย" พี่แพรยิ้มให้ผมแล้วถามขึ้น โดยผมเห็นเธอมองไอด้าเหมือนอยากให้รู้ว่าไอด้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ "งั้นวินคุยกับพี่รหัสไปนะ เดี๋ยวด้าไปจองที่นั่งให้" ไอด้าพูดขึ้นแล้วดึงหนังสือออกจากมือของผมไป และเดินจากไปก่อน โดยมีสายตาของผมมองตามไปด้วยอย่างไม่สบายใจ และสิ่งที่ผมเห็นยิ่งทำให้ผมโกรธจนต้องกำมือแน่น เพราะไอ้พี่แม็คเดินเข้าไปทักทายไอด้า และทั้งสองเดินคู่กันไปที่อาคารเรียน ถ้าผมตาไม่ฝาด ผมเห็นไอ้พี่แม็คมันหันกลับมายิ้มเยาะเย้ยผมด้วย 'ฝากไว้ก่อนเถอะมึง' ผมได้แต่คิดในใจ "พี่แพรมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ" ผมถามพี่แพรไปว่าเธอมีธุระอะไรจะคุยกับผม จะได้คุยให้จบ ๆ ผมจะได้รีบตามไอด้าไป "คืออาทิตย์หน้าจะเป็นวันเกิดของพ่อพี่ แล้วทีนี้พี่ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้ท่านดี พี่เลยว่าจะมารบกวนวินให้ไปช่วยพี่เลือกของขวัญให้ท่านสักหน่อย เพราะผู้ชายน่าจะเข้าใจกันมากกว่า" พี่แพรพูดขึ้นมาทันทีที่ผมถามจบ "อ้อ... ได้ครับ" ผมตอบรับไป เพราะเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร "ขอบใจมากนะวิน งั้นเดี๋ยวจะไปวันไหน พี่จะโทรไปนัดอีกทีนะ" พี่แพรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนดีใจมาก ก็คงดีใจแหละที่จะมีคนช่วยเลือกของขวัญ "โอเคครับ งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ" เมื่อหมดธุระแล้ว ผมก็เอ่ยขอตัวทันที เพราะตอนนี้ถึงตัวจะยืนอยู่ที่นี่ แต่ใจของผมนั้นมันบินไปหาคนที่อยู่ในห้องเรียนแล้ว "จ้ะ ไปเถอะ พี่ก็จะไปเรียนเหมือนกัน" พี่แพรพูดจบก็แยกไปอีกทาง ซึ่งผมก็รีบเดินไปที่ห้องเรียนเหมือนกัน เมื่อมาถึงหน้าห้องเรียน มันก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดมากกว่าเดิม ก็จะอะไรอีกล่ะ ก็ไอ้พี่แม็คน่ะสิ มันยังไม่ไปไหน มันยังยืนคุยกับไอด้าที่หน้าห้องเรียน ไอด้าก็คุยกับมัน แถมยิ้มไปด้วย โดยมีเพื่อน ๆ ของมันยืนยักคิ้วเชียร์อยู่ ผมรู้ว่าพวกนี้เป็นลิ่วล้อของไอ้พี่แม็ค พวกมันคอยเชียร์ไอ้พี่แม็คให้ไอด้าฟังบ่อย ๆ ว่าไอ้พี่แม็คดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ มันดีตายล่ะ แต่ถึงจะดีแล้วไง มันคิดว่าผมจะยกไอด้าให้มันเหรอ ไม่มีทาง ถ้ามันจะมาแย่งไอด้าของผม มันจะต้องข้ามศพผมไปก่อน "ด้าเข้าห้องเรียนได้แล้ว อาจารย์กำลังมา" ผมรีบเข้าไปแตะเอวบางของไอด้า เพื่อดันเธอให้เข้าไปในห้องเรียน "โอเค งั้นด้าไปเรียนก่อนนะคะพี่แม็ค ไว้วันเสาร์เราค่อยเจอกัน" ไอด้าหันมาส่งสัญลักษณ์โอเคให้ผม ก่อนจะหันไปยิ้มและพูดกับไอ้พี่แม็ค และนั่นก็ทำให้ผมหันไปมองหน้ามันทันที ว่ามันนัดอะไรกับไอด้าในวันเสาร์ มันไม่ตอบแต่ยักคิ้วให้ผมแบบเชิงโชว์ว่าเหนือกว่า จนผมต้องถามไอด้า... "มีอะไรกันเหรอวันเสาร์" ผมถามคนที่ยืนอยู่ชิดติดกับผม "พอดีว่าพี่ชวนน้องด้าไปดูหนังน่ะ วินมีอะไรหรือเปล่า" คราวนี้แม่งเสือกตอบครับ ทั้งที่ผมไม่ได้ถามมัน "ก็ไม่มีอะไร แต่เห็นทีจะไม่ได้ครับพี่แม็ค" ผมตอบกลับไปบ้าง "อ้าว ทำไมล่ะ" คราวนี้ไอด้าเป็นคนถามผมครับ "ก็วันเสาร์นี้ ด้าต้องไปพัทยากับวินไง จำที่แด๊ดบอกเมื่อวานไม่ได้เหรอที่ให้เราสองคนไปดูที่ดิน ที่จะขยายโรงแรมด้วยกัน" ผมตอบไอด้าออกไป ทั้งที่แด๊ดไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย แต่เดี๋ยวเย็นนี้ก็ต้องพูด เชื่อผมสิ "จริงด้วย ด้าลืมไปเลยว่าวันเสาร์นี้ไม่ว่างต้องไปพัทยากับวิน ด้าขอโทษนะคะพี่แม็ค ที่ต้องขอยกเลิกนัดก่อน ไว้วันหลังเราค่อยนัดกันใหม่นะคะ" ไอด้ามองหน้าผมแล้วทำท่าคิดนิดหนึ่งแล้วตอบกลับมา ขอบใจนะด้าที่ไม่หักหน้าวินต่อหน้าคนพวกนี้ "ได้ครับ สำหรับน้องด้าพี่รอได้เสมอครับ ไปทำธุระให้แด๊ดก่อนก็ได้ครับ" ไอ้พี่แม็คพูดขึ้นอีก แต่เดี๋ยวนะ... มึงมีสิทธิ์อะไรมาเรียกแด๊ดว่าแด๊ดวะ คำนี้กูเรียกได้คนเดียวโว้ย ผมจึงมองหน้ามัน ซึ่งมันก็มองหน้าผมเหมือนกัน "ไปกันเถอะด้า อาจารย์มาแล้ว" ผมไม่อยากมีเรื่องในมหาวิทยาลัย จึงพูดกระซิบกับไอด้าและโอบเอวบางของเธอเดินเข้าไปในห้องเรียน โดยไม่หันมาสนใจไอ้พี่แม็คอีก ส่วนแม็คเมื่อเห็นว่าไอด้าเดินเข้าไปในห้องเรียนไปแล้วก็กระดิกนิ้วเรียกเพื่อน ๆ และเดินลงมาจากอาคาร ในใจนั้นคิดถึงแต่วิธีที่จะเผด็จศึกไอด้าให้ได้ "เฮ้ย แม็ค มึงยอมง่ายไปปะวะ" เพื่อนของแม็คถามขึ้น เพราะปกติเพื่อนของเขาไม่เคยถอยง่าย ๆ แบบนี้ "นั่นสิ หรือว่าเห็นว่ายากวะ เลยถอย ดูท่าไอ้วินมันทำตัวเป็นไม้กันหมาน่าดู" อีกคนถามขึ้นบ้างและเขาก็รู้สึกไม่ชอบอัศวินเอามาก ๆ เพราะฝ่ายนั้นไม่เคยให้เกียรติเขาในฐานะรุ่นพี่เลย "หึ... ยาก ๆ แบบนี้แหละของชอบกู คอยดูนะ กูจะทำให้น้องด้ามาร้องครางอยู่ใต้ร่างกูให้ได้ ส่วนไอ้หมาตัวนั้นกูก็จะเอาคืนให้สาสมเลย" แม็คพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาส่อถึงความเจ้าเล่ห์และเคียดแค้นอัศวินไม่น้อย ในห้องเรียน... เมื่อเข้ามานั่งในห้องเรียนแล้ว ไอด้าก็มองหน้าอัศวินแต่ก็ไม่พูดอะไร จนอัศวินอดไม่ได้ที่จะถามออกไป... "มีอะไรหรือเปล่า วินเห็นด้าเอาแต่มองหน้าวิน" "อ้อ... ด้าแค่จะถามว่าวันเสาร์เราต้องไปพัทยากันจริงหรือเปล่า เมื่อวานเห็นแด๊ดบอกว่าฝากวินไปจัดการไม่ใช่เหรอ" ไอด้าถามขึ้นมาเพราะคิดได้ว่าไม่เห็นแด๊ดสั่งอะไรเธอเลย แต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะไปนะ เธอกำลังจะขอไปเที่ยวด้วยพอดีเลยต่างหาก "แด๊ดไม่ได้สั่ง แต่วินว่าจะชวนด้าไปด้วยกันน่ะ เพราะแม่ดาถามหาด้าบ่อยมากเลย ว่าทำไมนะไอด้าไม่มาหาเลย ไม่แน่นะ ถ้าด้าไปติดต่อเรื่องนี้เอง แม่ของวินอาจจะยกที่ดินนั่นให้ด้าฟรี ๆ เลยก็ได้" อัศวินพูดออกมายิ้ม ๆ ทั้งที่ในใจนั้นรู้ดีว่าแม่ของเขาจะยกให้ ไม่ใช่ให้ฟรี ๆ หรอก แต่จะให้เป็นสินสอดซะมากกว่า หึหึ "เพ้อเจ้อ แม่ดาจะมายกที่ดินราคาหลายร้อยล้านให้ด้าฟรี ๆ ได้ไง แต่ไปก็ดี ด้าก็คิดถึงแม่ดาเหมือนกัน" ไอด้ายู่หน้าใส่ชายหนุ่ม ก่อนจะพูดขึ้นยิ้ม ๆ เมื่อคิดถึงแม่ของเขา "โอ๊ยยย มากกว่านี้ก็ยกให้ได้ ก็ด้าเป็นลูกรักนี่ งั้นวันเสาร์ไปพัทยากัน ค้างหนึ่งคืนนะ วันอาทิตย์บ่าย ๆ ค่อยกลับกัน วินจะได้โทรไปบอกแม่ไว้ให้" อัศวินสรุปเสร็จสรรพเพราะไอด้าก็ไปที่พัทยาบ่อย ๆ บางทีก็พักที่บ้านของเขา บางทีก็พักที่เพนต์เฮาส์ของโรงแรม GG Hotel ที่เก็บไว้ให้ครอบครัวกิ๊บสันโดยเฉพาะ "โอเค... ว่าแต่เมื่อกี้คุยอะไรกันกับพี่แพรเหรอ" ไอด้าถามออกไปในเรื่องที่อยากรู้ ความจริงเธออยากถามเรื่องนี้ก่อนเรื่องไปพัทยาด้วยซ้ำ "ทำไม หึงเหรอ" อัศวินถามกลับอย่างล้อเลียน "บ้า หึงอะไร แล้วทำไม ถามแค่นี้ไม่ได้เหรอ ใช่สิ ด้าผิดเองที่อยากไปรู้เรื่องส่วนตัวของวิน ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ต้องตอบก็ได้นะ" ไอด้าเชิดหน้าพูดอย่างแง่งอน "ถามได้ วินไม่มีเรื่องอะไรปิดบังด้าอยู่แล้ว สำหรับวินไม่มีคำว่าส่วนตัวกับด้า แต่ตอนนี้อาจารย์มาแล้ว เรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลัง" อัศวินขยับเข้าไปบอกคนขี้งอน ก่อนจะผละออกมาเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียน