ตอนที่ 3 ฝากปลาย่างไว้กับแมว

เพนต์เฮาส์ อัศวิน... "คุณหญิงจ๋า ด้ามาแล้ว คิดถึงจังเลย" เพียงแค่เปิดประตูเข้าไป ไอด้าก็วางกระเป๋าแบรนด์เนมหรูไว้ที่โซฟากลางห้องและถลาไปหาแมวสีขาวขนฟูทันที "เหมี๊ยว~" แมวก็อ้อนกลับทันที พร้อมกับเอาหน้าถูคนที่อุ้มมันอยู่อย่างเอาใจ "วิน หยิบขนมแมวเลียให้ด้าหน่อยสิ ด้าจะเอามาให้คุณหญิง" ไอด้าร้องบอกเจ้าของห้องที่ถือของพะรุงพะรังตามมา เพราะก่อนจะเข้ามาที่เพนต์เฮาส์นั้นเราแวะซื้อของกินทั้งของคนและของแมวมาเยอะแยะมากมาย "ตามใจกันเข้าไป เดี๋ยวก็เสียนิสัย ยังไม่ถึงเวลากินเลยนะด้า" อัศวินพูดขึ้นพร้อมกับจัดของและเตรียมของว่างใส่จาน "วินอะ ไม่สงสารคุณหญิงเหรอ ดูสิหน้าเศร้าหางตกแล้วนะ อีกอย่างนาน ๆ ด้ามาทั้งที ยกเว้นให้หน่อยไม่ได้เหรอ" ไอด้าพูดด้วยเสียงอ้อน ๆ และอุ้มเจ้าแมวขึ้นมาให้มองไปทางเจ้าของห้อง "อืมมมม เดี๋ยวไปหยิบให้" อัศวินเห็นอย่างนั้นก็ต้องพยักหน้ารับและเดินไปหยิบขนมแมวเลียมาให้แต่โดยดี ก็เนอะ... เขาเป็นทาสทั้งคนทั้งแมวนี่นา ยิ่งสายตาอ้อน ๆ นั่น แค่เห็นก็ยอมยกธงขาวให้แล้ว "เย่ ๆ วินใจดีที่สุดเลย ใช่มั้ยคะคุณหญิง" ไอด้าพูดขึ้นอย่างดีใจ พร้อมกับยกแมวสีขาวขนฟูขึ้นส่ายไปมา จากนั้นอัศวินก็ได้ยินเสียงแมวกับเสียงคน คุยกันเป็นตุเป็นตะ จากที่มีเสียงน่ารักอยู่แล้ว ตอนนี้ไอด้าใช้เสียงสองเสียงสามคุยกับคุณหญิง มันยิ่งทำให้อัศวินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาและเข้าไปเล่นด้วยคน เมื่อเล่นด้วยกันระหว่างสองคนกับหนึ่งแมวสักพักใหญ่ จนแมวเหนื่อยและหลับไปก็เป็นช่วงเย็นพอดี "วินไปส่งด้าหน่อยสิ ป่านนี้แด๊ดกับมัมน่าจะกลับถึงบ้านแล้วล่ะ" ไอด้าพูดขึ้น ในตอนที่พาคุณหญิงไปวางไว้ในเบาะแล้ว "อืมมม ได้สิ แต่ตอนนี้ไปล้างหน้าล้างตาและล้างมือก่อนมั้ย จะได้ออกมากินของว่างก่อนกลับ รถติดเดี๋ยวจะหิวไปซะก่อน" อัศวินบอกพร้อมกับดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้น "โอเค งั้นเดี๋ยวมานะ" ไอด้าบอกพร้อมกับเดินไปในห้องห้องหนึ่ง ที่เวลาเธอมาที่นี่ก็จะใช้ห้องนี้เป็นประจำ ไม่นานเธอก็ออกมาด้วยหน้าตาที่สดใสขึ้น และตรงมาที่โต๊ะอาหารทันที "หืม อะไรอะ หอมจัง ว้าว แพนเค้กของโปรดของด้า วินทำเองเหรอ" ไอด้าถามขึ้นทันทีพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นขนมตรงหน้า "ครับ ก็เห็นด้าชอบกิน วินเลยทำไว้ให้ กินสิ เดี๋ยววินไปส่ง" อัศวินเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งและขยับจานเลื่อนมาให้ตรงหน้า "วินของด้าน่ารักที่สุดเลย" ไอด้าพูดออกมา ก่อนจะลงมือกินแพนเค้กที่ทำขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ จากนั้นอัศวินก็ขับรถไปส่งหญิงสาวที่บ้านในเวลาเกือบ 6 โมงเย็น "สวัสดีครับแด๊ด สวัสดีครับมัม ผมพาด้ามาส่งครับ" อัศวินเดินเข้าไปในบ้าน ก็เจอแดเนียลและมุกดาที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร จึงยกมือไหว้และทักทายทั้งสองคนขึ้น "อ้าว ตาวินมาพอดีเลย มานั่ง ๆ นี่มัมว่าจะโทรตามพอดีเลย ว่าถึงไหนกันแล้ว มัมทำปลากะพงราดน้ำปลาของโปรดวินไว้ให้ด้วยนะลูก" มุกดาเห็นว่าเป็นใครเดินเข้ามาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมเรียกให้มากินข้าวด้วยกัน "ขอบคุณครับมัม" อัศวินก็ตอบรับอย่างยินดีและนั่งลงที่เก้าอี้ที่เขาเคยนั่งประจำ เพราะปกติเขาก็มาทานข้าวเย็นที่นี่เป็นประจำอยู่แล้วเวลามาส่งไอด้า "แด๊ดขา ดูมัมสิคะ เอาใจแต่วินคนเดียว ด้าชักจะน้อยใจแล้วนะคะเนี่ย" ไอด้าแกล้งพูดอย่างน้อยใจและอ้อนพ่อออกไป "โอ๋ ๆ มา งั้นเดี๋ยวแด๊ดจะเอาใจลูกสาวของแด๊ดเอง อยากกินอะไรบอกมาเลย เดี๋ยวแด๊ดตักให้" แดเนียลพูดกับลูกสาวอย่างเอาอกเอาใจ จนเธอยิ้มออกมา... ในระหว่างที่นั่งทานข้าวอยู่นั้น มุกดาก็ถามลูกสาวขึ้นเหมือนชวนคุยทั่ว ๆ ไป "วันนี้เรียนหนักเหรอลูก ถึงกลับบ้านค่ำขนาดนี้ หิวมั้ย กินเยอะ ๆ นะ มัมทำต้มยำทะเลไว้ให้ด้าด้วยนะ" มุกดาถามลูกสาวขึ้นเพื่อไม่ให้ถูกงอน โทษฐานที่เธอเอาใจอัศวินมากกว่า "เรียนไม่หนักหรอกค่ะ พอดีด้าให้วินพาไปเล่นกับคุณหญิงมาค่ะ เลยกลับเย็นไปหน่อย คุณหญิงน่ารักมากเลยค่ะมัม" ไอด้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส และรับถ้วยต้มยำที่อัศวินตักแบ่งมาให้อย่างเอาใจ "มัมก็คิดถึงคุณหญิง ว่าง ๆ ก็พาคุณหญิงมาเล่นกับมัมด้วยสิวิน" มุกดาพูดขึ้นบ้าง เพราะเธอก็เป็นทาสแมวเหมือนกันกับลูกสาว แต่ที่เลี้ยงแมวที่บ้านไม่ได้เพราะแดเนียลแพ้ขนแมว ถ้าสัมผัสตรง ๆ นี่ไม่ได้เลย "แต่แด๊ด…" อัศวินพูดขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ "ไม่เป็นไร พามาได้ เดี๋ยวแด๊ดสร้างห้องกระจกให้แมวโดยเฉพาะ ถ้าไม่สัมผัสตรง ๆ แด๊ดก็ไม่เป็นอะไร เพื่อความสุขของเมีย พี่ทนได้ครับ" แดเนียลพูดขึ้นในช่วงแรกกับชายหนุ่ม แต่จบประโยคหลังเป็นการอ้อนเมียซะงั้น "โอเคครับ งั้นวันหลังผมจะพาคุณหญิงมาเล่นด้วยนะครับ" อัศวินพูดขึ้นอย่างสบายใจ "ว่าแต่... วินได้กลับบ้านบ้างหรือเปล่า พ่อกับแม่เป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย แล้วงานทางนั้นโอเคมั้ย" แดเนียลถามเจาะจงไปที่ชายหนุ่ม "ก็กลับอยู่บ่อย ๆ นะครับแด๊ด อาทิตย์นี้ก็ว่าจะกลับเหมือนกัน พ่อกับแม่สบายดีครับ ส่วนเรื่องงานพ่อกับแม่ไม่เห็นว่าอะไรนะครับ ทุกอย่างปกติดี แด๊ดมีอะไรหรือเปล่าครับ" อัศวินพูดขึ้นอย่างสงสัย เพราะปกติแดเนียลจะไม่ถามอะไรแบบนี้ "พอดีแด๊ดว่าจะขยายโรงแรมที่พัทยาอีกน่ะ เลยจะฝากถามพ่อกับแม่ของวินเรื่องที่ดินทางนั้นให้หน่อย" แดเนียลก็เข้าเรื่องทันที "ได้ครับ คราวนี้เป็นที่ดินที่อยู่ทางซ้ายของโรงแรมใช่มั้ยครับ" อัศวินถามขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะยังเรียนอยู่ แต่เรื่องงานของครอบครัวเขาก็ศึกษามาไว้มากพอสมควร จึงรู้ว่าตอนนี้ที่ดินตรงไหนเป็นยังไงบ้าง "อืมมม ตรงนั้นแหละ แด๊ดอยากรู้ว่าทางบ้านวินจะขายให้แด๊ดมั้ย และจะขายให้ในราคาเท่าไร" แดเนียลถามขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขารู้ว่าที่ดินตรงนั้นมีคนมาขอซื้อหลายเจ้าแล้ว แต่ทางเจ้าของที่อย่างกวินและดารินยังไม่ยอมขายให้ใครเลย เขาจึงฝากอัศวินไปลองถามดู "ได้ครับ แล้วผมจะถามพ่อกับแม่ให้นะครับ ส่วนเรื่องราคาเดี๋ยวผมจะแจ้งให้แด๊ดทราบอีกที" อัศวินตอบออกไปอย่างนั้น แต่ในใจเขาคิดว่า... 'เอาไปเลยครับแด๊ด ถ้าบ้านกิ๊บสันของด้าอยากได้อะไร เอาไปเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ ถือว่าเป็นค่าสินสอดก็ได้ครับ' จากนั้นทั้งสี่คนก็นั่งทานข้าวกันและคุยเรื่องอื่น ๆ จนมื้ออาหารจบลง อัศวินก็ขอตัวกลับ "นี่ก็ดึกแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับแด๊ด มัม สวัสดีครับ" อัศวินพูดขึ้น พร้อมกับยกมือไหว้ทั้งสองคนก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวเดินทางกลับ "ด้าไปส่งตาวินหน่อยสิลูก แด๊ดกับมัมจะขึ้นไปข้างบนแล้ว" มุกดาบอกกับลูกสาวทันที "อ้าว~ ด้าก็ว่าจะขึ้นไปข้างบนเหมือนกัน ว่าจะแช่น้ำซักหน่อย วันนี้เหนื่อยมาก" ไอด้าพูดขึ้นและทำท่าเหนื่อยออกมา "ไม่เป็นไร งั้นน้องมุกกับลูกขึ้นไปเถอะ เดี๋ยวแด๊ดเดินไปส่งวินเอง" แดเนียลพูดขึ้นเมื่อได้โอกาสดีที่จะได้คุยกับชายหนุ่มเพียงลำพัง จากนั้นสองแม่ลูกก็ขึ้นไปข้างบนด้วยกัน ส่วนแดเนียลก็เดินออกมาพร้อมกับอัศวิน "เรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ" ระหว่างนั้นแดเนียลก็ถามขึ้นเหมือนชวนคุยทั่ว ๆ ไป "ทุกอย่างโอเคครับแด๊ด เรื่องเรียนไม่มีปัญหาอะไร ด้าก็ตั้งใจเรียนดีครับ" อัศวินตอบกลับไป เพราะรู้ว่าที่ถามนี่คือถามเกี่ยวกับไอด้า "อืมมม ดี ๆ แล้วอย่าลืมเรื่องที่แด๊ดฝากไว้ล่ะ ว่าตอนนี้ให้กันผู้ชายที่จะเข้ามาจีบยัยด้าออกไปก่อน แด๊ดยังไม่อยากให้ด้ามีแฟนตอนนี้ ด้ายังเด็กเกินไป" แดเนียลตบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ อย่างฝากฝังเรื่องสำคัญไว้ "เรื่องนี้แด๊ดไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจัดการให้ตามที่แด๊ดสั่งทุกอย่างครับ รับรองว่าด้าไม่มีแฟนในเร็ว ๆ นี้แน่นอนครับ เพราะผมคอยดูไว้ตลอด" 'ดูเอาไว้เพื่อตัวผมเองนี่แหละครับแด๊ด' อัศวินตอบกลับไปอย่างแข็งขันแต่ประโยคท้าย เขาแค่คิดในใจเท่านั้น "อืมมม ดีมาก ขอบใจวินนะ ขับรถกลับบ้านดี ๆ ล่ะ ถึงเพนต์เฮาส์แล้วก็ส่งข่าวให้ยัยด้ารู้ด้วย เดี๋ยวจะมีคนงอนใส่" แดเนียลพูดขึ้นอย่างสบายใจ "ครับ งั้นผมกลับนะครับ สวัสดีครับแด๊ด" อัศวินยกมือไหว้เจ้าของบ้าน ก่อนจะขึ้นรถและขับออกไปโดยมีแดเนียลมองตามท้ายรถไปอย่างสบายใจ ว่าเขาได้คนที่ไว้ใจได้ให้มาดูแลลูกสาว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... เขากำลังฝากปลาย่างไว้กับแมว และแมวตัวนี้ก็เป็นแมวขี้หวงซะด้วยสิ...