น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เสิ่นหนิงหลงรีบหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งทันที เด็กชายยิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังยืนกอดอกมองมาทางนี้อย่างไม่ทุกข์ร้อน
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เสิ่นเลี่ยงลี่”กัวซุนกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพื่อนร่วมชั้นคนนี้มีอิทธิพลขนาดไหนโรงเรียนนี้มีใครไม่รู้จักเธอบ้าง
เสิ่นเลี่ยงลี่ยิ้มเยาะพลางก้าวไปหาเพื่อนร่วมชั้นตัวอ้วนอย่างไม่รีบร้อน
“ทำไมล่ะ? นายกลัวฉันเหรอ?”นัยน์ตากลมวาวโรจน์จดจ้องเด็กชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้กัวซุนจะตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า แต่เธอคิดว่าด้วยความสามารถที่ได้ร่ำเรียนมากับคุณอาซีซวนย่อมไม่ใช่ปัญหา
สองเท้าเล็กยังคงก้าวไปด้านหน้าไม่หยุด ส่วนกัวซุนก็ก้าวถอยไปด้านหลังไม่หยุดเช่นเดียวกัน
“มะ ไม่! เธอก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ฉันมีตั้งสามคนจะกลัวเธอได้อย่างไร”
เขาไม่อาจยอมรับต่อลูกน้องทั้งสองคนของเขาได้ว่ากลัวเสิ่นเลี่ยงลี่คนนี้ไม่น
