กู้เหม่ยอิงยังเหลืองานที่ต้องจัดการต่ออีกมาก หลังจากจัดการเรื่องที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วทั้งครอบครัวจึงกลับมาอยู่ที่ร้านขนมซินเซียงแทน
ทว่าสิ่งที่สำคัญกว่างานที่กองอยู่บนโต๊ะคือการพูดคุยกับลูกทั้งสองคน เธอให้สามีนั่งฟังอยู่ห่าง ๆ และให้ลูกทั้งสองนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ
หญิงสาวเอนกายพิงพนักเก้าอี้ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกพลางมองลูกชายลูกสาวที่อยู่ตรงหน้านิ่ง สถานการณ์นี้สร้างความหวาดหวั่นให้แก่ทั้งสามคนพ่อลูกไม่น้อย กู้เหม่ยอิงไม่เหมือนแม่บ้านอื่นที่ชอบโวยวายเสียงดัง แต่เธอมักจะนิ่งสงบ ไม่ด่าทอหยาบคาย ไม่ทุบตี แต่ทว่าสายตาและคำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนฟังเต็มใจคล้อยตามความคิดของเธอได้ไม่ยาก
เสิ่นเลี่ยงลี่แลกเปลี่ยนสายตากับน้องชาย แต่ยังไม่ทันที่จะกล่าวสิ่งใดออกมาผู้เป็นแม่ก็เป็นฝ่ายเริ่มถามขึ้นก่อน
“ลี่ลี่ หนูเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิลูก หนูทำแบบนั้นเพราะอะไร?”หญิงสาวถามเสียงนุ่ม ริมฝีปากยังคงปรากฎ
