ชายหนุ่มเพียงถอนหายใจ กายหนาหยัดขึ้นเล็กน้อย นั่งหลังตรงก่อนจะมองใบหน้างามของเด็กสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอีกครั้ง ราวกับกำลังถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดในขณะนี้ให้อีกฝ่ายได้รับรู้
ด้านภรรยาก็ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตานั้นของสามี หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาของเขาเช่นเดียวกัน ผู้ชายตรงหน้าแทบไม่หลงเหลือกลิ่นอายความอันตรายอย่างเช่นวันแรกที่พบเจอ กู้เหม่ยอิงรู้สึกว่าความจริงจังที่เขาแสดงออกไม่ได้มีรังสีของการกดข่มแต่อย่างใด กลับกันผู้พันเสิ่นคล้ายกับกำลังพยายามพูดกับเธออย่างเช่นสามีที่กำลังปรับความเข้าใจกับภรรยาก็เท่านั้น
“กู้เหม่ยอิง…ไม่ว่าตอนนี้คุณจะคิดอะไรอยู่ คุณฟังผมให้ดี ข้อแรกผมไม่เคยคิดจะเลิกกับคุณแม้ว่าเราจะแต่งงานกันเพราะบุญคุณของพ่อตาก็ตามที ข้อสอง คือผมจะรอจนกว่าคุณพร้อม”
เมื่อเห็นว่าภรรยายังคงนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เสียงนุ่มทุ้มจึงกล่าวต่อไปว่า
“ส่วนข้อที่สามระหว่างนี้ต่อให้คุณไม่ได้รักผม ผม
