ฝนลอนดอนเพิ่งบางตัวลงเมื่อคนขับรถลดกระจกให้ลมหายใจหนาวจัดเล็ดลอดเข้ามา โทรศัพท์ส่วนตัวสั่นหนึ่งครั้ง หมายเลขยาวจากต่างประเทศที่ต่อให้ไม่บันทึกชื่อ เธอก็รู้ดีว่าเป็นของใคร
เขมจิรานิ่งไปครึ่งจังหวะ ก่อนเอ่ยสั้น ๆ ว่า “ค่ะ” ฟังอยู่ไม่ถึงยี่สิบวินาที เธอเอียงหน้าให้ผู้ช่วยก้มเข้ามา แล้วสั่งปรับตารางงานเลื่อนทุกประชุมที่ซ้อนในชั่วโมงถัดไปออกไปทั้งหมด น้ำเสียงเฉียบ แต่ไม่ต้องอธิบายเหตุผล
ร้านอาหารจีนเก่าแก่ย่านนอตติ้งฮิลล์ยังคงกลิ่นชาดอกหอมกรุ่นเหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน พนักงานพาเธอเลี้ยวซอกทางเดินไม้จนถึงห้องส่วนตัวสุดทาง เขมจิราลูบลูกบิดทองเหลือง เย็นเฉียบ แล้วผลักเข้าไป
คุณหญิงวรรณานั่งรออยู่ก่อนแล้ว หลังกระทบพนักเก้าอี้ตรง ๆ เหมือนเสาเอก จอกชาโปร่งใสไอน้ำบางลอยขึ้นแตะกระดาษสาเนื้อดีที่บุผนัง “เป็นไงบ้าง รู้สึกคุ้นเคยไหม” เสียงทักแรกของผู้สูงวัยไม่ได้ถามเพื่อคำตอบ แต่เพื่อวางอำนาจ
“เข้าเรื
