ลมปลายฝนต้นหนาวของเชียงใหม่พัดผ่านแนวสนและกำแพงอิฐสีอุ่นของคฤหาสน์วิรงคพิทักษ์ กลิ่นหญ้าเปียกแดดเช้าผสมกลิ่นเค้กเนยวานิลลาที่เพิ่งถูกยกขึ้นจากครัวลอยคลอไปกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กโต สวนด้านหน้าแต่งด้วยลูกโป่งสีงาช้าง น้ำตาลอ่อน สายริบบิ้นโยงจากซุ้มประตูถึงเรือนกระจกปีกซ้าย ธงกระดาษเขียนคำว่า “Happy 1st, Pokpong” ตัวพิมพ์สีทองพริ้วไปตามลมอย่างเป็นมงคลเงียบ ๆ
ห้องโถงรับแขกเปิดโล่งสว่างด้วยแสงธรรมชาติ ผ้าม่านลินินสีครีมถูกรวบขึ้นสวยงาม โต๊ะยาวกลางห้องปูผ้าขาวสะอาด มีขนมจากครัวเมืองและขนมฝรั่งเรียงสับกัน ทองหยอดถ้วยเล็กใส่ถาดเงิน ถัดไปเป็นมาการงสีอ่อน หยดน้ำชาบนแก้วคริสตัลเกาะเป็นเม็ด กล้องถ่ายรูปเลนส์ยาวของญาติวัยรุ่นกับเพื่อนสนิทของบ้านสลับกันยกขึ้นลง เสียงชัตเตอร์แทรกกับเสียงเด็ก ๆ วิ่งไล่ลูกโป่งกลางพรมหนานุ่ม
ตรงมุมหนึ่ง “ปกป้อง” เจ้าของวันเกิดนั่งในเก้าอี้ไม้ไฮแชร์หุ้มเบาะลายตารางสีอ
