รถเบนซ์สีดำแล่นออกจากรั้วคฤหาสน์วิรงคพิทักษ์อย่างเงียบเชียบ ล้อบดไปบนถนนลาดชันของภูเขาที่ทอดยาวลงสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ เสียงเครื่องยนต์ต่ำสม่ำเสมอทำให้ทุกอย่างรอบตัวเหมือนค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงลมหายใจของเขมจิราในห้องโดยสารที่นิ่งเกินไป เธอนั่งพิงเบาะหลังกายตรง ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกกระจก ภูเขาสีเขียวเข้มที่เคยเป็นเหมือนบ้านอีกหลังในชีวิตกำลังถอยห่างออกไปทีละโค้ง เหมือนภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มย้อนกลับ
จากพื้นลูกรังสั่นกระพือ กลายเป็นแผ่นลาดยางที่ลื่นไหลเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ เธอยกมือแตะกระจกเบา ๆ รอยเย็นของกระจกปลุกให้รู้ตัวว่าเวลายังเดินอยู่ คำสั่งสั้น ๆ ให้คนขับอ้อมไปอีกเส้นดังขึ้นตรงข้ามกับใจที่ยืดยาว รถชะลอลงหน้าตึกสองชั้นสีขาวครีมที่ยังมีป้ายโลหะ “Love Sick Studio” ติดอยู่ครบถ้วน เพียงแต่ไฟที่เคยสาดบนโลโก้นั้นดับสนิทเหมือนดาวที่ย้ายฟากฟ้าไปแล้ว
ประตูกระจกกรอบดำถูกล็อก
