เขมจิราแตะคีย์การ์ดเปิดประตูคอนโด เสียงคลิกดังเบา ๆ มือสั่นขณะบิดลูกบิดเธอเอื้อมกดสวิตช์ไฟ แสงสว่างจากโคมเพดานระยิบระยับในความมืด แต่กลับทำให้หัวใจเธอชะงักราวถูกแช่แข็ง เมื่อเห็นร่างสูงของชายคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เงาของเขาทอดยาวราวกับปีศาจที่รอคอยอยู่ในความมืดมานานแสนนาน
“ปราบ!” เสียงเธอสั่นเครือ “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
คุณปราบไม่ตอบ เขานั่งพิงพนักโซฟา มือหนึ่งกำแก้ววิสกี้แน่น สีอำพันในแก้วสะท้อนแสงราวกับเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้หัวใจเขาเงียบ ๆ ดวงตาคู่คมกริบจ้องมองไปในความว่างเปล่า ราวกับกำลังกักขังความโกรธที่พร้อมระเบิด
“แล้วนี่ทำไมนายไม่เปิดไฟ? มีอะไรหรือเปล่า?” น้ำเสียงเธอพยายามนิ่ง แต่ในดวงตาเริ่มมีประกายแห่งความหวาดกลัวผสมสงสัย เขายังคงเงียบ เธอจึงหันหลัง เดินผ่านเขาไปยังห้องน้ำราวกับหนีจากความตึงเครียดในอากาศ ปล่อยน้ำอุ่นจากฝักบัวราดรดร่างกาย หวังลึก ๆ ว่าพอกลับออกมา เขาจะหายไป
