โต๊ะอาหารยาวเหยียดกลางห้องรับประทานอาหารของบ้านใหญ่ถูกจัดเรียงอย่างประณีต ชุดถ้วยชามกระเบื้องลายครามวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วท่ามกลางบรรยากาศเช้าตรู่
ทุกคนในตระกูลพร้อมหน้ากันรอบโต๊ะ คุณหญิงวรรณานั่งอยู่หัวโต๊ะอย่างสง่างาม ข้างหนึ่งคือคุณอามัณฑนา ลูกหลานนั่งเรียงตามลำดับอายุ ใบหน้าทุกคนดูสงบแต่แฝงความตึงเครียดบางอย่าง
เสียงแรกที่ทำลายความเงียบมาจากคุณอามัณฑนา เธอวางแก้วน้ำลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่ตรงประเด็น “ตอนนี้คุณโปรดก็ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับครอบครัวแล้ว ก็ถึงเวลาของคุณปราบได้แล้วนะ ทุกคนอายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ อาก็กลัวว่ากว่าจะแต่งกันครบ ตาธีที่เป็นน้องเล็ก จะได้แต่งคงปาไปสี่สิบแล้วนี่สิ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากบางมุมของโต๊ะ ก่อนธีรัชเอ่ยแทรกขึ้น “ผมไม่รีบหรอกครับ ยังไงขวัญก็รอผมได้อยู่แล้ว”
คุณอามัณฑนาหันขวับไปมองลูกชายทันที แววตาคมเหมือนดุอย่างเงียบ ๆ “ลูกแ
